Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Martin de Ryes, gelegen in het departement Calvados in Normandië, heeft zijn oorsprong in de 11e eeuw, hoewel zijn schip en klokkentoren werden herbouwd in het begin van de 12e eeuw, gevolgd door het koor rond 1200. Het kleine gebouw (32 m lang) heeft een Latijnse kruisstructuur met een vier-spanige schip, een centrale Romaanse klokkentoren met een stenen gebouw in de 16e eeuw, en een gewelfd koor in primitieve gotische stijl. Zijn geschiedenis werd gekenmerkt door nauwe banden met de abdijen van Fécamp (van 1026) en Longues (van 1182), die zijn beschermheerschap tot de Revolutie deelden. Armen die zichtbaar zijn in de kerk herinneren deze feodale afhankelijkheid, terwijl 17e-eeuwse gissants, nu bewaard gebleven in het Bayeux Museum, getuigen van haar rol als seigneuriale begrafenis.

In de 19e eeuw voerde de architect Alphonse Delauney belangrijke restauraties uit: reconstructie van de zijkapellen (1855 en 1877-1878), restauratie van de verminkte koorarchatures in de 18e eeuw en herinrichting van de westerse gevel in romaanse stijl (1848-1849). Het tympanum van deze gevel, versierd met een lam dat Christus symboliseert, en de hoofdsteden van het schip zijn versierd met geometrische motieven, dieren en raadselachtige scènes zoals Daniel in de leeuwenpit .. illustreert de invloed van de Normandische Romaanse kunst, dicht bij die van de Triniteit van Caen. De glas-in-loodramen, verwoest tijdens de Tweede Wereldoorlog, werden pas in 1965 vervangen, terwijl de kerk werd ontheiligd in 1906, 1998 en 2000.

Als historisch monument in 1840, bewaart de kerk opmerkelijke meubels, waaronder twee schilderijen uit de 17e en 18e eeuw (Presentatie aan de tempel, de Hemelvaart van de Maagd) en liturgische hekken gewijd aan Saint Claire van Assisi en Saint Franciscus van Assisi. Zijn koor, verlicht door een drieling en gebroken gewelfde baaien, herbergt sexpartiete gewelven ondersteund door elegante kolommen met hoofdsteden. Buiten, de Romaanse toren, doorboord met gemini ramen, en de kroonmodillen herinneren middeleeuwse technieken, terwijl een uitgroei in de sacristische muur onthult een praktische aanpassing: uitbreiding voor een roterende chasublier, zeldzame liturgische meubels.

De geschiedenis van de kerk is ook verbonden met lokale historische figuren. Hubert de Ryes, heer van de plaats, zou daar de toekomstige Willem de Veroveraar ontmoet hebben in 1047, aflevering gemeld door de kronieken van Wace (Romeinse Rou) en Benedictus de Sainte-Maure. In de zeventiende eeuw herbouwde Jacques André, seigneur van Sainte-Croix, de zuidelijke kapel (1628) om zijn vrouw Marie Davot's gissants en zijn vrouw te plaatsen, overgebracht naar het Bayeux museum in 1840. Deze elementen onderstrepen de dubbele rol van het gebouw: een plaats van parochieaanbidding onder monastieke invloed en mausoleum seigneurial.

De restauraties van de 19e en 20e eeuw waren bedoeld om dit hybride erfgoed te behouden, waarbij middeleeuwse fasen (Romeinen en Gotiek) en moderne interventies werden gemengd. De werken van Alphonse Simil (1884-1891) versterkten de gewelven van het koor en de pilaren van het kruis, terwijl de sloop van het sacristiedak de drieling van het bed kon herontdekken. Ondanks de vernederingen, blijft de kerk een belangrijke architectonische en historische getuigenis van Norman Bessin, die bijna een millennium van religieuze, seigneuriële en artistieke evolutie weerspiegelt.

Externe links