Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Magalone villa werd aan het eind van de zeventiende eeuw in opdracht gegeven door de gebroeders Magalon, rijke Marseille handelaren verrijkt in wapenhandel en cabotage. Zijn plannen worden traditioneel toegeschreven aan architect Pierre Puget. Onafgewerkt werd het verkocht in 1721 tijdens de epidemie die Marseille verwoestte. Het landgoed veranderde meerdere malen van handen, met name van de families Sabran en Paul, voordat het een nationaal goed werd na de revolutie.

In de 19e eeuw verwierf de vrouw van brieven Madame de Ferry het eigendom en ondernam haar restauratie in het begin van de 20e eeuw. Het park, vervolgens verdeeld over 12 hectare, werd gerenoveerd door landschapsarchitect Edouard André in een klassieke stijl, met de nadruk op de bastide en zijn standbeeld. In 1948 werd de villa opgenomen in de aanvullende inventaris van historische monumenten. Verstedelijkt in de 20e eeuw (borrelen van Michelet Boulevard, bouw van de Cité radieuse de Le Corbusier), het landgoed, gereduceerd tot 1,4 hectare, werd gemeentelijk eigendom in 1987.

Vandaag de dag, de villa herbergt een gemeentelijke muziekschool, terwijl het park, open voor het publiek, behoudt opmerkelijke elementen zoals fonteinen symboliseren de Rhône en de Saône, beelden van de Four Seasons toegeschreven aan Veyrier, en stenen vazen van het kasteel Grignan. In 2020 heeft het ministerie van Cultuur zijn opmerkelijke Tuinlabel ingetrokken vanwege de verslechtering van het standbeeld. Voor 2025 is een restauratie gepland, met als doel dit label terug te krijgen. In 2023 veroorzaakte het slachten van 22 bomen om sanitaire redenen lokale controverse.

Op zijn hoogtepunt illustreerde het landgoed de pracht van Marseille bastides: in de achttiende eeuw waren er 5.800 in de buitenwijken van de stad. De Magalone, met zijn geometrische tuin, terrassen, kapel en bossen, was het ideale toevluchtsoord voor de elite handelaren. De twee terrassen, versierd met balustrades en een trap naar een platform, zorgden voor een harmonieuze overgang tussen architectuur en natuur. Tulpenpaden, lelievormige boxbedden en bekkens (circulaire en zeshoekige) weerspiegelden de invloed van Italiaanse tuinen.

Het park herbergde ook een klein bos, een rozentuin en bouters, terwijl stenen beelden en vazen, geërfd van Grignan, verrijkte de ruimtes. Ondanks de levendigheid (een drastische vermindering van het gebied, verlies van het label), blijft de Magalone een emblematisch voorbeeld van Provençaals landschap erfgoed, het mengen van architectonische, botanische en hedendaagse culturele geschiedenis.

Externe links