Bouw van de dovecote limite XVIe-XVIIe siècle (≈ 1750)
Geschatte bouwperiode.
31 octobre 2007
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 31 octobre 2007 (≈ 2007)
Officiële bescherming van de duvecote in zijn geheel.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De volledige dovecote (box B 445, geplaatst le Village): inschrijving op bestelling van 31 oktober 2007
Kerncijfers
Information non disponible - Geen sleutelteken geïdentificeerd
De brontekst vermeldt geen verwante historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De dovecote van het Manoir in Sainte-Marguerite-sur-Mer, gedateerd vanaf de grens tussen de 16e en 17e eeuw, is een overblijfsel van het voormalige lokale herenhuis. Dit cirkelvormige gebouw, typisch voor de landelijke gebouwen van de periode, onderscheidt zich door zijn polychrome decoratie die baksteen, kalksteen en vuursteen combineert. De motieven omvatten dammers, friezen en wapenschilden, die de sociale status van de eigenaren weerspiegelen. Het interieur behoudt originele functionele elementen zoals een roterende ladder, bouten (duivennesten) en een dakraam, wat het eerste gebruik bevestigt.
Deze dovecote maakt deel uit van een groter architectonisch complex, waaronder een aangrenzende neoklassieke woning. Zijn benaming als historische monumenten in 2007 benadrukt zijn erfgoed waarde, zowel voor zijn esthetiek als voor zijn bouwtechniek. De locatie in Sainte-Marguerite-sur-Mer, vlakbij de Normandische kust, suggereert een link naar de agrarische en seigneuriële activiteiten van de regio, waar de duiven dienden als zowel een voedselreserve (via duiven) als een symbool van prestige.
De regio, gekenmerkt door een sterke artistieke aanwezigheid sinds de 19e eeuw, trok schilders als Claude Monet aan, die lokale landschappen vereeuwigden. Hoewel de dovecote niet direct verbonden is met deze bewegingen, illustreert het het landelijke erfgoed van Normandië, dat vaak wordt overschaduwd door kustplaatsen of nabijgelegen kunstenaarswoningen. De staat van behoud en het decor maken het een zeldzame getuigenis van de architectonische praktijken van de overgang tussen Renaissance en klassieke tijden in Normandië.