Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Romeinse toren van Straatsburg komt overeen met archeologische overblijfselen in kelders of muren van moderne gebouwen, zoals die van 47-49 rue des Grandes Arcades. Deze elementen komen uit het Romeinse castrum d'Argentoratum, gesticht rond 12 v.Chr. onder de impuls van generaal Drusus om de Rijngrens te beveiligen. De site, bezet door de Legio VIII Augusta uit de jaren 85-90, werd uitgerust met drie opeenvolgende behuizingen: houten en aarde (I eeuw), kalksteen (II eeuw), en vervolgens roze zandsteen (IIIde-IVde eeuw), deze laatste wordt bediend met halfronde torens nog gedeeltelijk zichtbaar.

De opgravingen van de 19e en 20e eeuw onthulden een laatste omheining van 550 m bij 335 m, begrensd door sloten en stromen zoals Ill. Vier deuren (met inbegrip van de porta praetoria in het westen) gestructureerde toegang tot het kamp, terwijl belangrijkste slagaders zoals de via principalis (huidige rue du Dome) georganiseerd interne ruimte. Na het verlaten van de legioenen rond 450, een kleine bevolking hield de muren tot de Hoge Middeleeuwen, voor Straatsburg werd een Karolingische bisschop en vervolgens een groeiende middeleeuwse stad.

Romeinse overblijfselen, zoals die geclassificeerd in 1920 Rue des Grandes Arcades, illustreren de Romeinse militaire bouwtechnieken: vulkanische stenen funderingen, kalksteen puin geketend door bakstenen, en hergebruik van begrafenisstelen in de derde behuizing. Deze elementen, vaak geïntegreerd in latere gebouwen, herinneren aan het oude erfgoed van Straatsburg, voordat de middeleeuwse en moderne ontwikkeling onder Germaanse en vervolgens Franse invloed.

De Romeinse bezetting in Straatsburg maakt deel uit van een netwerk van legionaire kampen langs de Rijn (van Vindonissa tot Noviomagus), bedoeld om de Germania te controleren. De Legio VIII Augusta, overgebracht van Mirebellum (bij Dijon), gestationeerd daar tot de vijfde eeuw, waardoor een blijvende voetafdruk op de stedelijke route. Romeinse sloten, zoals die van de False Rempart (nu Turckheim karf), werden hergebruikt of gevuld in de Middeleeuwen, terwijl poorten zoals de porta decumana (quai Lezay-Marnesia) verdwenen onder latere ontwikkelingen.

De overgang tussen Romeinse en middeleeuwse tijden wordt gekenmerkt door het hergebruik van de muren als de kern van de toekomstige Altstadt (oude stad). In de 10e eeuw consolideerde bisschop Erchambald het episcopale gezag over Straatsburg, terwijl de oude wallen, gedeeltelijk bewaard gebleven (rue des Grandes Arcades, plaats Broglie), diende als basis voor middeleeuwse uitbreidingen. De kronieken van Jacques Twinger (14de eeuw) getuigen nog steeds van hun aanwezigheid, hoewel hun toestand verslechterde na verloop van tijd.

De Romeinse overblijfselen, nu verspreid, zijn sinds het begin van de twintigste eeuw beschermd vanwege hun historische waarde. Hun archeologische studie maakte het mogelijk het plan van het kamp te reconstrueren, zijn verdediging (5-6 m breed, 20-40 m brede torens) en zijn interne organisatie. Deze ontdekkingen staan in contrast met het moderne Straatsburg, waar alleen nog fragmenten overblijven, getuige van een millenniumstadstratificatie, van Romeinse legionairs tot Vaubaniaanse vestingwerken.

Externe links