Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Méen werd in de 7e eeuw gesticht door Mevennus (of Mewen), neef van bisschop Samson de Dol, op een site die toen Saint-Jean de Gaël heette. De Bretonse koning Judicaël (648 De abdij werd voor het eerst verwoest door de troepen van Karel de Grote (799 of 811) en in 816 herbouwd door Abbé Hélogar, bisschop van Saint-Malo. De Viking invasies van 919 leidden tot zijn verlating en de verspreiding van de relikwieën (van Saint Méen tot Saumur, van Judicaël tot Marnes). Het werd pas in 1024 gerestaureerd door Abbé Hinguethen, onder impuls van hertog Alain III van Bretagne, 2 km van de oorspronkelijke locatie.

In de 12e eeuw werd de romaanse abdij, in slechte staat, gedeeltelijk herbouwd (transe en koor), met stenen uit het vroegere gebouw. Twee romaanse arcades blijven vandaag in de marinemuur. In de 13de-14de eeuw werden de capitulaire hal (nu Sint Vincent Kapel) en het koor herbouwd, terwijl muurschilderingen de muren versierden. Het begon in 1445 met Robert de Coëtlogon, een invloedrijke abt en Bretonse diplomaat, begraven in de kapel van Saint-Michel. De conflicten tussen monniken en abdijen culmineerden in de zeventiende eeuw, wat leidde tot de secularisering van de abdij in 1660 door een zeepbel van Paus Alexander VII, waarbij de plaatsen werden toevertrouwd aan de Lazaristen (priesters van de Missie).

De 17e 15e eeuw zag een grote wederopbouw: de kloostergebouwen werden gebouwd door Antoine Fagon (1698 Het schip, gesloopt in 1771, werd vervangen door een poort verplaatst op de westelijke gevel. Tijdens de revolutie werd de abdij een nationaal eigendom (1790) en werd in 1809 aan de gemeente overgedragen. Omgebouwd tot een klein seminarie door bisschop Claude-Louis de Lesquen (1825), zal het ook de Congregatie van Saint-Méen herbergen. De kerk, gedesoriënteerd in 1850, werd parochie na de vernietiging van de oude kerk van de stad (1807). Geclassificeerd als historisch monument in 1990, het onthult nog steeds fresco's van de 13e tot 14e eeuw en een klokkentoren gerestaureerd in 1970.

Het huidige gebouw, in de vorm van een Latijns kruis, beschikt over een opvallende transept, een schip aan de noordkant, en een kapel van Sint Vincent (oude capitulaire hal) versierd met muurschilderingen vertellen het leven van Saint Méen. De toren, 46 meter hoog, mengt elementen uit de 11e-17e eeuw, met gesneden hoofdsteden (gekruiste slangen, vegetarische motieven) en verbouwde baaien. De Romaanse overblijfselen omvatten een dubbele rolschaar, gedateerd uit het einde van de 11e eeuw, en fragmenten van okerschilderingen. Het koor, gewelfde dogieën, contrasteert met het carpented schip. Opvallende elementen zijn het graf van Robert de Coëtlogon, de Renaissancealtaren en een altaarstuk uit de 17e eeuw.

Archeologische opgravingen (1984 Deze ontdekkingen bevestigen het artistieke belang van de abdij, ondanks de opeenvolgende verwoestingen. Na 1975 werden de kloostergebouwen omgebouwd tot woningen, terwijl de abdij, nog steeds actief als parochiekerk, haar status als historisch monument behoudt. Zijn geschiedenis weerspiegelt de religieuze, politieke en architectonische omwentelingen van Bretagne, van de vroege middeleeuwen tot de hedendaagse tijd.

Externe links