Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Oorsprong en geschiedenis

De 16e-eeuwse Golgotha van Noyal-Châtillon-sur-Seiche is een historisch monument gelegen aan de rand van een landelijke weg. Het geeft zijn naam aan het gehucht La Croix, waar het is geïmplanteerd. De structuur bestaat uit een hoge veelhoekige steel, een achthoekige trommel en een driestaps basis die een vierhoekige sokkel op de snijhoeken ondersteunt. Het kruis, ook achthoekig, draagt een gevleugeld hoofd van een zeer ruwe christelijke figuur, terwijl het omgekeerde wordt gegraveerd met het symbool van Christus. Hoewel genoemd op het kadaster van 1812, kan de precieze datering teruggaan tot de achttiende eeuw, hoewel de periode van de officiële bouw was de zestiende eeuw. Zijn interesse ligt vooral in zijn anciënniteit en zijn architectonische typologie die kenmerkend is voor Bretonse kaloven.

Deze beproeving, eigendom van het departement Ille-et-Vilaine, werd geregistreerd in de Historische Monumenten bij beschikking van 20 september 1946. Het wordt omschreven als niet-kadaster en ligt in het publieke domein. De geschatte locatie, 13 Les Hameaux de la Rivière, komt overeen met een locatie die als eerlijk wordt beschouwd (noot 5/10) op basis van beschikbare gegevens. Het kruis, door zijn implantatie en zijn symbool, weerspiegelt het belang van religieuze monumenten in de organisatie van Bretonse landelijke landschappen, vaak gekoppeld aan pelgrimspaden of parochiegrenzen. De staat van instandhouding en toegankelijkheid zijn niet gespecificeerd, maar de classificatie weerspiegelt de waarde van het erfgoed.

Bretonse kaloven, zoals Noyal-Châtillon-sur-Seiche, speelden een centrale rol in de gemeenschap en het spirituele leven van de lokale bevolking in de 16e en 18e eeuw. Deze monumenten dienden als visuele bezienswaardigheden, plaatsen van toewijding, en soms territoriale bezienswaardigheden. Hun iconografie, vaak sober als in dit geval (gerugged gevleugeld hoofd, Christisch symbool), was bedoeld om de fundamenten van het christelijke geloof in gebieden waar oraliteit gedomineerd. De kadaster vermelding van 1812 suggereert een duurzaam gebruik of erkenning van het monument, hoewel de exacte functie op die datum is niet gedetailleerd. De afwezigheid van moderne kadasterratie kan wijzen op in situ behoud, zonder grote wijziging sinds de erectie.

Externe links