Reconstructie van de kerk 1ère moitié XVIIIe siècle (≈ 1850)
Nef voor 1739, koor en kapellen daarna.
1895
Gedeeltelijke restauratie
Gedeeltelijke restauratie 1895 (≈ 1895)
Gewelf van de herbouwde zuidelijke kapel.
1964
Siteregistratie
Siteregistratie 1964 (≈ 1964)
Bescherming van de natuurlijke en gebouwde omgeving.
1998
Historisch monument
Historisch monument 1998 (≈ 1998)
Beschermde kerk en begraafplaats muur.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Volledige kerk, evenals de begraafplaatsmuur (Box B 59, 60): inschrijving op bevel van 29 juli 1998
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen enkele genoemde historische acteur.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Jean-Baptiste de Baume-les-Messeurs staat in La Peyrouse, bij de ingang van de iconische afgelegen Jura, een spectaculaire geologische locatie. De locatie, sinds de oudheid bezet door Gallo-Romeinse constructie, suggereert een culturele continuïteit sinds het einde van de oudheid. Getuigd vanaf 1089 in een pauselijke bubbel bevestigend zijn bezit door de naburige abdij, de middeleeuwse kerk De onderste drie niveaus van de klokkentoren, daterend uit de 16e eeuw, zijn de enige overblijfselen voor de grote reconstructie van de 18e eeuw.
De reconstructie van de kerk vond plaats in de eerste helft van de 18e eeuw: het schip werd voltooid vóór 1739, gevolgd door het koor en de zijkapellen, de laatste vormen een symmetrische valse trans. In 1770 werd de klokkentoren van één verdieping verhoogd, terwijl in 1895 de kluis van de zuidelijke kapel werd herbouwd. Ondanks deze opeenvolgende campagnes, onderhoudt het gebouw een gemarkeerde stilistische eenheid, met een uniek gewelfd schip gedragen door Toscaanse pilasters. Het koor herbergt een altaarstuk en paneel met geschilderde doeken, en het schip behoudt historische grafstenen. De kerk heeft in 1998 een historisch monument (met de begraafplaatsmuur) gebouwd en dankt zijn reputatie ook aan de uitzonderlijke natuurlijke omgeving, het dak is geharmoniseerd met de omliggende kliffen en de schuif- of zijdeur met ionische pilasters.
De sinds 1964 geregistreerde site illustreert de interactie tussen gebouwd erfgoed en karstlandschap. De voormalige parochiekerk, tegenwoordig gemeenschappelijk eigendom, getuigt van de lokale architectonische evolutie, van middeleeuwse hergebruiken tot barokke toevoegingen, maar blijft verankerd op zijn grondgebied door zijn materialen en zijn implantatie. De klokkentoren, die 16e en 18e eeuw mixt, symboliseert deze historische stratografie. Archeologische opgravingen roepen een ononderbroken bezetting op sinds de oudheid, waarbij de nadruk wordt gelegd op het religieuze en gemeenschapsbelang van de plaats door de eeuwen heen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen