Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van de Sainte-Trinité de Morigny-Champigny was eerst een priorij die afhankelijk was van de abdij van Saint-Germer-de-Fly, geïnstalleerd in Etréchy in 1082 voordat ze werd overgebracht naar Morigny rond 1095-1096 dankzij de donatie van Anseau, zoon van Arembert. Het klooster werd een autonome abdij in 1106 onder Abbe Renaud (1099-1109), en groeide snel, gekenmerkt door de inwijding van zijn kerk in 1119 door paus Calixte II in aanwezigheid van koning Lodewijk VI en het hof. De Kroniek van Morigny en de bewaard gebleven handvesten getuigen van de vroege conflicten met de canons van Etampes, vooral voor de collegiale Saint-Martin, uiteindelijk toegeschreven aan Morigny na tientallen jaren van geschillen.

Onder Abbeth Thomas (1110-1140) verwelkomde de abdij in 1131 Paus Innocent II, die er een altaar inwijdde in aanwezigheid van Bernard de Clairvaux en Peter Abélard. De ruzies met de kanunniken van Etampes, vooral aan het recht op begrafenis, bleven ondanks pontificale interventies. De abdij bloeide tot de 16e eeuw, waarin het gotisch koor en de zekerheden werden herbouwd (1525-1540) onder de abdijen Johannes van Salazar en John Hurault II. De gedeeltelijke ineenstorting van het schip in 1575 en het begin van 1560 betekende echter een daling, die in 1743 werd afgesloten.

Vandaag de dag, de oude abdij kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1862, dient als een parochiekerk. Er blijft slechts een originele romaanse spanwijdte, gotische elementen van de 16e eeuw (chœur, apsis, buttress) en een 14e eeuwse toren. Het schip stortte in 1575 in en werd vervangen door een openbaar plein, en geen overblijfselen van de kloostergebouwen of het abdijhuis overleefde. Begrafenis platen, zoals Galéas de Salazar (†1522), herinneren aan zijn klooster verleden.

De lijst van abbots, van de eerste vaste klanten (Renaud, Thomas, Macaire) tot de commedataires (vanaf 1560), illustreert de institutionele evolutie. Onder hen waren Jean de Salazar en Jean Hurault II de architecturale climax in de 16e eeuw, terwijl figuren als Theodore de Berziau (1599-1623), voorzitter van het Parijse parlement, de periode van verval belichaamden. Historische bronnen, zoals de Chronique de Morigny en het werk van Dom Basile Fleureau (1668), blijven essentieel om zijn geschiedenis te reconstrueren.

De site behoudt ook een post-middeleeuwse "kasteel" (eind 16e-begin 17e eeuw), eventueel gebouwd op de site van het Abbatial Palace, evenals de gemeenten herbouwd in de 19e eeuw na de vernietiging van de boerderij van de lagere werf in 1838. Deze elementen getuigen, hoewel na de kloosterperiode, van het hergebruik van de nalatenschap na de onderdrukking van de abdij in 1743.

Externe links