Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Lantouy, ook bekend als de abdij van Saint-Namphaise, is een voormalige Benedictijnse abdij in ruïnes in Saint-Jean-de-Laur, in het departement Lot. == Geschiedenis ==De stad werd in de 11e eeuw opgericht en beslaat een rotsachtig voorgebergte met uitzicht op een meander van de Lot, vlakbij de Golf van Lantouy. Archeologische opgravingen onthullen een bezetting van de site sinds de Romeinse tijd, met sporen van een oppidum en een middeleeuwse necropolis (sarcofagi van de 11e-XIIe eeuw).

De abdij werd al in 961 genoemd in de wil van graaf Raymond II van Rouergue, waarna hij in de 13e eeuw in handen kwam van de heren van Gourdon en Balaguier. Volgens de bronnen was ze een Benedictine Conventure Priory opgericht door de bisschop van Cahors op de site van een reeds bestaande parochiekerk (midden de tiende eeuw). Deze monastieke stichting, niet gepleegd, zou in de 12e eeuw verlaten zijn, terwijl de kerk zijn parochiedienst zou hebben voortgezet tot de 14e eeuw. Lokale legendes schrijven de vernietiging ervan toe aan een misdaad gepleegd door nonnen, gevolgd door goddelijke straf (fouling, klokken gehaast in de afgrond).

De huidige overblijfselen omvatten een basilieke kerk (nef, transept, drie apse bed) en vijf kloostergebouwen met afgeronde hoeken, gedateerd uit de Xth-XI eeuwen. Het ensemble, kenmerkend voor de Quercy kloostergebouwen van de 3e kwart van de 11e eeuw, werd in 2009 als historische monumenten vermeld. De site trok ooit een lokale bedevaart tegen droogte, afgeschaft in 1860 om redenen die verband houden met overtuigingen die als bijgelovig worden beschouwd.

De abdij illustreert de religieuze en architectonische geschiedenis van de middeleeuwse Quercy, waarbij bewezen historische feiten en legendarische verhalen worden gecombineerd. De staat van de ruïne en de spectaculaire natuurlijke omgeving (goof, meanderende Lot) maken het een site zowel archeologische als pittoreske, prive maar beschermde eigendom.

Archeologische en documentaire bronnen (studies sinds de 19e eeuw, testamenten, kronieken) bevestigen haar rol in een netwerk van Benedictijnse prioriteiten, terwijl de nadruk wordt gelegd op de vroege achteruitgang. De overblijfselen, hoewel gedeeltelijk, bieden een zeldzame getuigenis van Romaanse monastieke constructies in Occitanie.

Externe links