Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Hippolyte werd opgericht in 1030 in Combertault, Côte-d'Or, onder leiding van bisschop Geoffroy de Chalon, die het handvest van de schenking voor reguliere canons ondertekende. Hoewel dit charter verloren is gegaan, getuigt een akte van bevestiging van 23 september 1030, ondertekend door koning Robert de Vrome in het kasteel van Argilly, van zijn oprichting. De abdij werd geplaatst onder de naam Saint Hippolyte, maar de groei was beperkt vanaf het begin.

In 1071-1079 bood bisschop Roclène de Chalon de abdij aan de abdij van Saint-Étienne de Caen, die het vervolgens aan de abdij van Saint-Bénigne de Dijon gaf in 1096, in ruil voor twee Normandische kerken. Deze uitwisseling, bevestigd door paus Pascal II in 1102, markeerde het begin van de achteruitgang van de abdij. Tegen 1120 werd ze teruggebracht tot een priorij en werd haar gebouwen gedeeltelijk afgebroken. Een pauselijke zeepbel van Calixte II in 1124 en de bevestiging van Alexander III in 1177 formaliseerde zijn gehechtheid aan Saint-Bénigne de Dijon.

De huidige kerk behoudt 11e eeuwse romaanse overblijfselen, waaronder het koor, het enige overgebleven element van de oorspronkelijke abdij. Het schip, herbouwd in 1687 na de vernietiging van het Romaanse schip, huizen 12e eeuwse muurschilderingen herontdekt in 1990. De kerk werd in 1967 geregisseerd door een historisch monument en werd bewaard dankzij de oppositie van de parochiegemeenschap tijdens de Revolutie. Restauraties in de 19e en 20e eeuw stonden het behoud ervan toe.

De Priorij van Saint-Hippolyte werd uiteindelijk in 1188 gehecht aan de Priorij van Saint-Étienne de Beaune, onder de goedkeuring van Hertog Hugues III van Bourgondië. Latere opgravingen en studies onthulden het architectonische en historische belang van de site, ondanks de geleidelijke transformatie in een parochiekerk.

Tegenwoordig beschermt het gebouw niet alleen het Romaanse koor, maar ook de vloeren van de oude abdij en de overblijfselen van het zuidelijke onderpand, geclassificeerd met de kerk sinds 1967. Deze elementen getuigen van haar evolutie, van een ambitieuze abdij tot een bescheiden priorij, dan een gemeenschapskerk.

Externe links