Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij Notre-Dame de Fontmorigny, opgericht in 1149 in Menetou-Couture, is een voormalige Cisterciënzer abdij uit de orde van Clairvaux. Zijn implantatie in een geïsoleerde vallei, rijk aan water en hout, weerspiegelt de ideale Cisterciënzer isolatie en autonomie. De gemeenschap, aanvankelijk Benedictine (circa 1120), sloot zich aan bij Cîteaux in 1149 onder impuls van Pierre de La Châtre, toekomstige aartsbisschop van Bourges, en de seigneur van Montfaucon. De bouw begon kort na 1157, met een kerk gewijd in 1225 door Simon de Sully en een slaapzaal van monniken voltooid in 1245.

Tijdens de Honderdjarige Oorlog leed de abdij grote schade, waarvoor reparaties nodig waren tussen 1480 en 1500 (gespreksgebouw, huisingang). In de 16e eeuw werd een nieuw abdijhuis gebouwd, maar het algemeen onderhoud nam af. In 1722 veranderde een ambitieuze reconstructie de plaats grondig: het klooster werd volledig herbouwd, maar het schip van de abdij werd verkort en zijn westelijke gevel werd aanbevolen. Dit werk, gefinancierd door tienden en lokale heren zoals Jean de Boisgibault, markeerde de architectonische climax voor de revolutie.

De abdij werd in 1791 verkocht als nationaal eigendom en werd omgebouwd tot een boerderij en huisvesting voor de arbeiders van de metallurgiefabrieken in de buurt van Torteron. Verlaten in de 20e eeuw, werd het gekocht in 1988 door Claude Mangeot, die ondernam zijn restauratie met de steun van de Fondation du Patrimoine. Sinds 1998 brengt het Festival Musique à Fontmorigny en hedendaagse creaties (vitralen van Françoise Bissara-Fréreau) dit erfgoed tot leven. De abdij, de refter van de 15e eeuwse conversanten en elementen, is sinds 1984 geclassificeerd als historische monumenten.

De abdij ontleent zijn naam aan de fontein (bron) die de site voedt, een centraal element van zijn wapenschild: een gouden fontein op een motte van sinople, aangesproken met zes fleurs de lis d'or. Deze hydraulische meesterschap, geïllustreerd door een 80 m lang zwembad en een ondergronds netwerk, getuigt van de vindingrijkheid van de Cisterciënzer monniken. In de Middeleeuwen bloeide de abdij dankzij de lokale staalindustrie en haar bezittingen, zoals een intramurale nederzetting in Nevers. Zijn daling begon met de abbots (van de Bologna Concordat), toen de revolutie.

Architectuur combineert de vlakke abdij van het bed Romaanse elementen (zware muren, buttress) en gotische elementen (voûts op dogische kruisen, lancetten). Het 18e eeuwse klooster, nu in ruïnes, serveerde cellen en slaapzalen via stenen trappen. De 27-meter lange converse refter (XIIIe eeuw) beschikt over bogen op basis van achthoekige, loofrijke hoofdpilaren. Opgravingen onthulden geglazuurde tegels van de 12e tot 14e eeuw, versierd met geometrische en bloemmotieven, evenals sporen van vernietigde zijkapellen.

De site herbergt ook defensieve en agrarische elementen: een ronde dovecote met bouten, een tuin, en gewelfde dimmer kelders (in Nevers) voor de opslag van gewassen en de betaling van tienden. De 15e eeuwse traptoren, verbonden met het abdijhuis, illustreert de late aanpassingen van het klooster. Vandaag, prive-eigendom, de abdij combineert erfgoed restauratie en culturele activiteiten, die haar rol als een plaats van leven en spiritualiteit na meer dan acht eeuwen van de geschiedenis.

Externe links