Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Bénigne abdij van Dijon, die in de 9e eeuw werd gesticht door Benedictijner monniken, is een van de oudste religieuze instellingen in Bourgondië. Volgens de legende werd het gebouwd op de plaats van het graf van Saint Bénignice, een christelijke martelaar van de tweede eeuw, na een verschijning aan bisschop Gregory van Langres. Vanaf de zesde eeuw als een plaats van toewijding, nam ze de Benedictijnse heerschappij rond 870 onder impuls van bisschop Isaac en koning Karel de Chauve. Na de hervorming onder leiding van Guillaume de Volpiano in 989 groeide de aanvankelijk bescheiden kloostergemeenschap aanzienlijk.

De reconstructie van de abdij, gelanceerd in 1001 door Guillaume de Volpiano en bisschop Brunon de Roucy, markeert een keerpunt met de bouw van een basiliek bekleed met een rotunda, symbool van kloostervernieuwing. In 1137 werd de abdij in romaanse stijl herbouwd en tussen 1280 en 1393 na de instorting van de basiliek in 1271 in gotiek veranderd. In de 17e eeuw ondernamen de Benedictijnen van Saint-Maur klassieke veranderingen, voordat de abdij in 1792 kathedraal werd na de ontbinding van religieuze orden tijdens de Revolutie.

De 11e eeuwse Romaanse vleugel, onder de oudste van Frankrijk, is sinds 1930 de thuisbasis van het archeologisch museum van Dijon. Deze laatste omvat de capitulaire hal (XI eeuw), scriptorium, en gotische slaapzaal (XIII eeuw), terwijl het 18e eeuwse abbatiale paleis nu de Nationale School voor Schone Kunsten herbergt. De crypte, gebeeldhouwde tympanums (XII De abdij is geclassificeerd als historisch monument en bewaart ook belangrijke archieven, waaronder een 9e eeuwse cartulaire en pauselijke bubbels.

De rotonda, meesterwerk van het jaar duizend, illustreert de invloed van Guillaume de Volpiano, een sleutelfiguur in de kloosterhervorming. Archeologische opgravingen (1976/1978) onthulden elementen van de vroege kerk en het klooster, waar 65 begrafenissen werden opgegraven, waaronder die van monniken, heren en zelfs een hertog van Polen. De gebeeldhouwde tympanums, zoals die van Christus in de majesteit (XII eeuw), en middeleeuwse grafstenen (waaronder enkele bewaard gebleven in het museum) benadrukken het artistieke en begrafenis belang.

De abdij speelde ook een politieke en economische rol, dankzij donoren zoals Otte-Guillume, Graaf van Macon, en het beheer van zijn land, als de aankoop van de seigneury van Ville-Comte in 1287. Na de Revolutie werden de gebouwen opnieuw toegewezen: de kelder (XIIIe eeuw) en het abdijhuis (XIIe eeuw) zijn sinds 1939 en 1979 beschermd. Tegenwoordig combineert de site religieus, museum en educatief erfgoed, terwijl het een symbool blijft van de geschiedenis van Dijon en Bourgondië.

Belangrijke figuren zijn Raoul Glaber, een 11e eeuwse kroniekschrijver monnik, en Dom Thomas Le Roy, auteur van een 17e eeuwse geschiedenis van het klooster. Het wapen van de abdij (dazure met twee gouden speren) en de middeleeuwse zegels, zoals die van 1208 die Saint Bénigne vertegenwoordigen, weerspiegelen haar institutionele identiteit. Ten slotte bieden de archieven, bewaard gebleven in het Departmental Archives of the Gold Coast, een uitzonderlijk fonds voor kloosterleven en staatsbeheer in Bourgondië.

Externe links