Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Pairis, gesticht in 1138 door graaf Ulrich de Ferrette, was een Cisterciënzer abdij in de vallei van Noirupt, nabij Orbey in de Elzas. Ze werd gevuld met monniken van Lucelle en profiteerde van belangrijke gronddonaties, zoals de landgoederen tussen het Blancmeer en het Noirmeer, evenals keizerlijke privileges die haar eigendom van belastingen vrijstellen. De abdij genoot een bloeiende landbouw- en literaire activiteit, terwijl de harmonieuze relaties met de inwoners van Orbey in stand hielden.

In de 12e eeuw nam pater Martin deel aan de vierde kruistocht (1204) en bracht relikwieën van Constantinopel terug, inclusief fragmenten van het Ware Kruis. Deze heilige objecten, beschreven in de Historia Constantinopolitana account door Monk Gunther, werden vervolgens overgedragen aan Kaysersberg. De abdij had ook beroemde wijngaarden, zoals de Kafferkopf in Ammerschwihr, en een kapel gewijd aan Saint Barbe in Mittelwihr, vergroot in 1507.

Vanaf de 15e eeuw nam Pairis af onder invloed van de Heren van Ribeaupierre, aanhangers van de Reformatie. Tijdens de Dertigjarige Oorlog werd de stad tijdelijk verenigd met de abdij van Maulbronn. In 1790 werd het herbouwd als nationaal eigendom. Zijn overblijfselen, waaronder het 17e eeuwse portaal, zijn sinds 1849 de thuisbasis van een EHPAD ziekenhuis.

Onder de artistieke relikwieën, een processiekruis van de twaalfde eeuw, toegeschreven aan de Mosana school en bewaard in Orbey, getuigt van haar invloed in het verleden. De liturgische manuscripten van de abdij, zoals Enixa is puerpera (XII eeuw), zijn nu bewaard gebleven in de bibliotheek van Colmar. De site, geregistreerd met historische monumenten in 1929, combineert daarmee het middeleeuwse geheugen met hedendaags gebruik.

De archeologische opgravingen van 1997 onthulden resten van de abdijkerk, verwoest na een brand in 1753. De laatste abt, Antoine Delort, vertrok in 1791 met de overige negen monniken. Het landgoed, omgetoverd tot een textielfabriek en vervolgens een boerderij, werd een hospice in 1849, wat de duurzame omschakeling naar de dienst van de lokale gemeenschap markeert.

Externe links