Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Gildas de Rhuys, gelegen in Saint-Gildas-de-Rhuys in Bretagne, is een Benedictijnse abdij, opgericht volgens de legende van Saint Gildas in de 6e eeuw. De geschiedenis, slecht bekend, wordt gekenmerkt door drie grote perioden: een primitieve Bretonse stichting (VIth.Xe eeuw), een Romaanse reconstructie uit 1008 door monniken van Fleury, en een grote transformatie in de XVII.XVII eeuwen na eeuwen van verval en vernietiging.

De eerste abdij, opgericht rond 538 volgens de hagiografische traditie, werd naar verluidt geleid door St Gildas tot zijn dood in 565. Er blijft weinig archeologisch of schriftelijk bewijs over, maar het bewijs wijst op zijn bestaan voor de 10e eeuw: de vlucht van de monniken naar Deols in 919 voor de Viking raids, de vermelding van een inventaris van boeken van de 10e eeuw, en de beweringen van de monniken van Fleury in 1008, die beweren de ruïnes van een eerder klooster te verhogen. Deze elementen, hoewel fragmentarisch, ondersteunen de hypothese van een vroege stichting.

De tweede periode (1008 In 1008 vroeg de hertog Geoffroy I van Bretagne de abdij van Fleury om monniken, geleid door Sint Felix, te sturen om Saint Gildas te herstellen. Het klooster ontwikkelde zich vervolgens, met figuren als St.Gustan en Fr.Vital, vermeende auteur van een leven van St.Glidas rond 1060. De abdij verwerft ongeveer twintig prioriteiten, waaronder die van Locminé, en cultiveert de relikwieën van Sint Gildas en andere Keltische heiligen. De interne en externe spanningen blijven echter bestaan, zoals blijkt uit het tumultueuze abdijschap van Pierre Abélard (1125.

De derde periode (15e-15e eeuw) wordt gekenmerkt door het begin, dat neerslaat de daling van de abdij. In 1629 werd zijn eigendom gehecht aan het hertogdom Châteauroux. De bliksem vernietigde het schip in 1668, wat resulteerde in neoklassieke reconstructie door architect Olivier Delourme (1699 Bij de Revolutie werden de monniken verdreven en de gebouwen, verkocht als nationale goederen, werden in 1804 gekocht door Moeder Saint-Louis, oprichter van de Zusters van Liefdadigheid. De laatste richtte een school op, dan een weeshuis, alvorens een cultureel en spiritueel centrum te worden in de 20e eeuw.

De abdij, geclassificeerd als een historisch monument in 1840, combineert Romaanse elementen (chœur, transept nord, hoofdsteden) en neo-klassieke elementen (nef, westerse gevel). De schat, gered tijdens de Revolutie, omvat relikwieën uit de 14e 15e eeuw, waaronder een hoofdreliek van St Gildas. De restauraties van de 19e en 20e eeuw gedeeltelijk veranderde bed en modillons, maar bewaarde de Romaanse geest van het gebouw. Vandaag de dag, de abdij, open voor het publiek, combineert historisch erfgoed en religieuze roeping.

De site, gelegen op het schiereiland Rhuys tegenover de Atlantische Oceaan, werd ooit omringd door dichte bossen. Zijn geschiedenis weerspiegelt de omwentelingen van middeleeuwse en moderne Bretagne, van Viking invasies tot de revolutie, tot mauristische hervormingen. De archieven, deels verloren tijdens de Honderdjarige Oorlog, laten schaduwen achter, maar recente opgravingen en studies (XX.

Externe links