Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Père-en-Vallée, gesticht in de 7e eeuw door koningin Bathilde buiten de muren van Chartres, was eerst een Benedictijner klooster. Ze had in de negende eeuw conflicten met bisschop Hélie en duwde de monniken tijdelijk naar Saint-Germain d'Auxerre. Gesloopt door de Normandiërs in 858 en 911, werd het gerestaureerd en versterkt rond 930 door bisschop Haganon, wiens vierkante toren blijft dienen als een klokkentoren. De abdij werd een permanente Benedictijnse nederzetting in 954 onder bisschop Rainfroy, en bloeide tot de revolutie.

In de 12e eeuw werd de abdij geïntegreerd in de behuizing van Chartres, en haar invloed uitgebreid tot 24 priories en 80 kuren in verschillende bisdommen. In 1650 sloot het zich aan bij de gemeente Saint-Maur, en de kloostergebouwen werden herbouwd in de 18e eeuw. Tijdens de revolutie woonden er maar acht monniken, ondanks een jaarlijks inkomen van £23.000. De abdijkerk, van Gotische stijl (XIIth.

Het cartulaire van de abdij, uitgegeven in 1840, bestaat uit drie delen: de Vetus Hagano (XI eeuw), de Codex Argenteus (circa 1200), en archieven gereorganiseerd in 1772 door Dom Muley. Onder de schatten verloren tijdens de brand van de gemeentelijke bibliotheek van Chartres in 1944 waren 138 manuscripten van de abdij, waaronder een catalogus van de elfde eeuw die was gevestigd in 94 boeken. Vandaag de dag is er een 18e-eeuws gebouw met twee gewelfde 12e-eeuwse kamers, geclassificeerd als een historisch monument en gehecht aan Marceau High School.

Commendatary abbots, zoals J.-A. de Veri (tot 1781) markeerde zijn late geschiedenis. De beschermde overblijfselen omvatten de twee gewelfde kamers geclassificeerd in 1916, terwijl de rest van de abdij werd ingeschreven in 1929. Het gebouw illustreert zo bijna duizend jaar monastieke geschiedenis, tussen vernietiging, wederopbouw en aanpassingen aan religieuze en politieke ontwikkelingen.

Externe links