Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het aître Saint-Maclou, gelegen in Rouen, is een oud 14e eeuws ossuarium, uitgebreid in de 16e eeuw om tegemoet te komen aan de behoeften die ontstaan door pestuitbraken. De naam komt van de term aitre (cimeter in het oude Frans) en de nabijgelegen parochie Saint-Maclou. De site, oorspronkelijk een kerkhof gemaakt na de zwarte pest van 1348 werd genoemd al in 1362. Geconfronteerd met een nieuwe epidemie in de 16e eeuw, besloot de parochie om galerijen op te richten om de opgegraven botten op te slaan, waardoor ruimte vrij te maken. De werken begonnen in 1526 onder leiding van Guillaume Rybert, met de bouw van de galerijen west, noord en oost, voltooid tussen 1529 en 1533. De sculpturen van de zuilen, geïnspireerd door de Renaissance, combineren bijbelse scènes met macabere motieven.

In 1562 werden de beeldjes van de kolommen beschadigd tijdens de godsdienstoorlogen. De zuidelijke galerie, die pas in 1651 werd toegevoegd dankzij een erfenis van pater Robert Duchesne, herbergt een school voor arme jongens. De Sint-Michelkapel werd opgericht in 1658, en scholen voor jongens (1661) en meisjes (1678) vestigden zich daar. In 1705 werden de botten van de zolder verwijderd en werden de galerijen verhoogd tussen 1745 en 1749 om een vloer te creëren. De begraafplaats, gesloten in 1781 na een koninklijke verordening, werd een spinnerij in 1768, toen een wapenfabriek onder de Terror (1793).

In de 19e eeuw had de site verschillende opdrachten: Norman Art Museum (1938), Fine Arts School (vanaf 1940), en kostschool voor meisjes in 1911. Gerangschikt als een historisch monument in 1862, werd het tussen 1999 en 2002 gerestaureerd en onderging vervolgens een grote renovatie vanaf 2018 voor een kostprijs van 14 miljoen euro, ondersteund door de regio Normandië en de staat. De archeologische opgravingen van 2016-17 onthullen talrijke skeletten, getuigenissen van zijn begrafenis verleden.

Architectureel vormt het een vierhoek van 32 meter breed door 48 lang, met drie houten galerieën op stenen basis (XVI eeuw) en een meer sobere zuidelijke galerij (XVII eeuw). De gekerfde decoraties, typisch voor de eerste Renaissance, vertegenwoordigen macabere dansen, bijbelse scènes (zoals Adam en Eva) en bloemmotieven. Sandpipes en kuilen zijn voorzien van macabere symbolen (sterns, tibias) en fossiele hulpmiddelen. De open West Gallery verbindt Martainville Street nog steeds met Géricault Street.

Het Saint-Maclou gebouw illustreert de evolutie van middeleeuwse begrafenispraktijken, gekenmerkt door epidemieën en ruimtebehoeften. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook de stedelijke veranderingen in Rouen, die van een heilige plek naar een educatieve, industriële en vervolgens culturele ruimte gaan. Vandaag de dag is er een unieke getuigenis van de Europese ossuarium, waar kunst, geschiedenis en collectief geheugen samenkomen.

Externe links