Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De tuin van Grassi, gelegen in Aix-en-Provence, komt overeen met de resten van een Romeinse domus die tussen 1939 en 1945 werd doorzocht. Deze luxe villa, gedateerd van de 1e tot de 5e eeuw, beschikt over vloeren ingericht met kostbare knikkers (Carrare, Chemtou) en mozaïeken, evenals een peristyle. Archeologen Fernand Benoit, Robert Ambard en Jean Irigoin identificeerden vijf huizen op twee insulae, gescheiden door een cardo. Ondanks zijn rijkdom, heeft de site te lijden gehad van plundering door de lokale bewoners en destructieve stedelijke projecten, waardoor slechts fragmenten zoals atrium, nu gedeeltelijk gerestaureerd.

Villa Grassi illustreert de manier van leven van de Gaulo-Romeinse elites van Aquæ Sextiæ, hoofdstad van de Tweede Narbonnaise. De geleidelijke stopzetting vanaf de derde eeuw weerspiegelt de demografische achteruitgang van de stad, waar de domus van het centrum werd verlaten ten gunste van perifere districten. De ontdekte voorwerpen (keramiek, beeldje d'Esculape) bevestigen zijn gemakkelijke woonstatus, terwijl de overstromingen van de Arc en erosie een deel van het meubilair hebben gewist. De site, geclassificeerd als een historisch monument in 1958, blijft een zeldzame getuigenis van de Aixiaanse Romeinse stedenbouw, ondanks de verwoesting geleden.

De historische context van Aquæ Sextiæ, opgericht in 122 v.Chr. door Caius Sextius Calvinus na de vernietiging van het salyen oppidum van Entremont, verlicht het belang van deze villa. De stad, eerst gepolijst Gallisch onder Romeinse controle, werd een peregrine stad en vervolgens een Latijnse kolonie onder Augustus. De noordelijke wijk, waar Villa Grassi is gelegen, herbergde de woningen van de notabelen, zoals blijkt uit de vijf-delige tuinen en het weelderige landschap. Deze blijven contrasteren met de bescheiden huizen in het centrum, met klei vloeren, onthullen een gelaagde samenleving.

De opgravingen van de jaren negentig redden de overblijfselen van het atrium, aangevuld met een trompe-l'oeil door Jean-Marie Gassend om zijn oorspronkelijke staat te suggereren. De site, eigendom van de gemeente, is nu beschermd, maar de fragmentarische staat herinnert aan de tekortkomingen van archeologische bewaring in Aix. Vergelijkingen met andere Aixese domus, zoals die van parkeren Pasteur (2600 m2), onderstrepen zijn uitzonderlijke karakter, hoewel minder monumentaal dan het oude theater ontdekt in 2004.

Het geval van Villa Grassi symboliseert de uitdagingen van stedelijke archeologie. Vanaf de eerste opgravingen werden objecten verspreid over de inwoners, en schoolprojecten droegen een aantal van de structuren. Alleen de peristyle subsized, terwijl de loopgraven gegraven voor moderne stichtingen toegestaan om een gedeeltelijk plan vast te stellen. Deze zaak illustreert de kwetsbaarheid van de overblijfselen voor verstedelijking, ondanks latere herstel- en ontwikkelingsinspanningen, zoals die uitgevoerd voor het naburige gebied Grassia, een landelijk heiligdom vernietigd om huisvesting te bouwen.

Externe links