Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De uitlijning van I Stanari is een megalithisch ensemble gelegen op het plateau van Cauria, in Sartène, Zuid Corsica. Het bestaat uit vijfenvijftig monolieten, waaronder standbeelden-menhirs, werd genoemd in de late negentiende eeuw, maar de eerste gedetailleerde beschrijvingen dateren uit 1964, toen Roger Grosjean ontdekte tweeëntwintig monolieten, waaronder zeven standbeelden-menhirs. Deze laatste, zoals Cauria II en IV, presenteren fallische sculpturen, gestileerde gezichten, zwaarden en anatomische details, wat een oorlogsachtige of rituele oorsprong suggereert.

Het gebied onderging vijf fasen van bezetting, van het Midden Neolithicum tot de verlating na de Romeinse verovering. De hoofdfase, tussen 1415 en 880 V.CHR., komt overeen met de piek van de site, met rechte uitlijningen, terrassen en archeologische meubels (keramiek, lithisch gereedschap). De beelden, aanvankelijk geschilderd in rood oker, werden na de opgravingen gerestaureerd. Een fase van vernietiging, tussen 200 en 50 v.Chr., voorafgegaan door hun hergebruik in agrarische hekken.

Gerangschikt een historisch monument in 1975, de site bestaat uit drie stenen lijnen, twee gezichten noord-zuid en een derde, nu gelegen, uitgelijnd noord-oost/zuid-west. De beelden-menhirs, zoals Cauria VIII (behoudd in het Museum van Sartene), illustreren de megalithische kunst van Corsica, gekenmerkt door Sardijnse invloeden. Dankzij hun ontdekking konden we de begrafenis en symbolische praktijken van de Bronstijd in de Middellandse Zee beter begrijpen.

Uit de opgravingen van 1964 en 2002 bleek een verscheidenheid aan gereedschappen (silex, obsidiaan, gekookte klei) en sporen van branden in verband met de vernietiging van de site. Prosper Mérimée en Adrien de Mortillet hadden deze uitlijningen al eerder genoemd, maar niet te vergeten de beelden. Grosjean identificeerde ook een hematietemmer, wat het gebruik van pigmenten aangeeft om monolieten te versieren.

De site, geassocieerd met de dolmen van de nabijgelegen Fontanaccia, getuigt van voortdurende bezetting en architectonische transformaties. Menhir standbeelden, met hun krijger eigenschappen (zwaarden, schouder-baudiers), kunnen leiders of godheden vertegenwoordigen. Hun stijl, dicht bij de Sardijnse figuren, benadrukt culturele uitwisselingen in het westelijke Middellandse Zeegebied tijdens de Bronstijd.

Externe links