Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De overdekte weg van de Bois-Couturier, ontdekt in 1915 door een boer in Guiry-en-Vexin (Val-d georiënteerd noord-noord-oost-zuid-zuid-oost, het is 8,50 m lang en bestaat uit een 7 m grafkamer, bedekt met drie kalksteen platen, en een voorkamer versierd met symbolische sculpturen, waaronder de zogenaamde "bestemming van de doden," kenmerkend voor de sites van de Seine-Oise-Marne cultuur. De ingang, doorboord door een cirkelvormige "Soul Hole," werd vandaag afgesloten door een 158 kg stopper die bewaard werd in het archeologisch museum.

De opgravingen, onderbroken tussen 1915 en 1919 vanwege de weersomstandigheden en de Eerste Wereldoorlog, werden uitgevoerd door Romain Branchu (instructeur), Léon Plancouard (archeoloog) en Adrien de Mortillet. Ze onthulden ongeveer 200 alledaagse begrafenissen, vuursteengereedschap, aardewerk en een neolithische foyer in de voorkamer. In 1958 werd een historisch monument geregeerd, de oprit onderging afbraak en clandestiene opgravingen voor de definitieve restauratie in 1973. Analyses bij C14 dateren uit het late derde millennium v.Chr., en bevestigen zijn lidmaatschap in het recente Neolithicum.

De architectuur van het monument illustreert megalithische constructietechnieken: gecementeerde kalksteenwanden, massieve daktafels (tot 3,75 m lang), en onverharde grond. De voorkamer, begrensd door twee gekerfde orthostaten, herbergde drie complete skeletten en verspreide botten van twintig individuen, waaronder vrouwen, mannen en jonge volwassenen. De schedels bestudeerd aan de École des hautes études onthulden een gemiddelde grootte van 1,62 m voor mannen en 1,54 m voor vrouwen, wat inzicht gaf in lokale neolithische populaties.

Het verzamelde archeologische meubilair omvat vuursteentjes (gratters, pijlen), botgereedschappen, en aardewerk jassen, waarvan sommige zijn versierd. De inlaatstop, voorzien van een ring voor een houten bar, is een replica De site, een departementaal eigendom, getuigt van de collectieve begrafenispraktijken en megalithische kunst van de regio Parijs, terwijl ze hedendaagse werken heeft geïnspireerd, zoals de fictie "De avonturen met mijn buurman" (2023).

Externe links