Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Taurobolische altaren van Die, in de Drôme, zijn oude overblijfselen verbonden aan de cultus van de godin Cybelus en zijn paredron Attis. Deze altaren herdenken taurobolen, offers van stieren, en criobolen, offers van rammen, beoefend ter ere van deze godheden. Vier van deze altaren worden tentoongesteld in het Die Museum, terwijl andere zijn ingebed in gebouwen of gehouden door particulieren. Deze monumenten, uitgehouwen in steenblokken uit een steengroeve dicht bij Die, illustreren het belang van deze cultus in de regio, vooral langs de Rhônevallei tot Lyon.

Die, voorheen Dea Augusta Vocontiorum, was de hoofdstad van het Gallische volk van de Voconca. In de 2e of 3e eeuw werd het een Romeinse kolonie en een belangrijk centrum van Cybelse verering, die geleidelijk de lokale verering van de godin Andarta vervangt. De taurobolische altaren, vaak versierd met symbolen zoals stieren- en rammenhoofden, cymbalen, tympanons en caducées, getuigen van deze religieuze overgang. Hun iconografie weerspiegelt ook de associatie van de cultus van Cybel met die van Mercurius, gekoppeld aan Andarta.

Onder de bewaard gebleven altaren zijn Titus Helvius Marcellius en Valeria Decumillia (late 2e-begin 3e eeuw) bijzonder opmerkelijk. Gevonden in de tuin van Guyon House draagt hij een inscriptie gewijd aan de gezondheid van de keizer en noemt de priester Attius, zoon van Attianus. Een ander altaar, ontdekt Place de la République, dateert uit 198-209 en werd opgericht door het Res Publica Vocontiorum ter ere van de keizers Septime Severus, Caracalla en Geta. Deze monumenten, geclassificeerd sinds 1886, bieden waardevolle inzichten in de religieuze praktijken en sociale organisatie van de regio onder het Romeinse Rijk.

Andere altaren, zoals die van de boerderij van Salières (eind 2e eeuw) of die van Saint-Auban (nu in een particuliere collectie in Ollioules), presenteren soortgelijke verzamelingen, met offerdierenkoppen en rituele instrumenten. Een altaar gedateerd 245, nu verloren, noemden de keizers Filippus de Arabische en Otacilia Severus, evenals lokale priesters zoals Junius Titus en Blattius Paternius. Deze inscripties onthullen de banden tussen keizerlijke macht, lokale elites en Oosterse sekten in Romeinse Gallië.

De steengroeve waaruit de stenen blokken komen werd in de buurt van Die geïdentificeerd, wat de lokale oorsprong van deze monumenten bevestigt. Hun huidige dispergeervermogen, sommige ingebed in muren (zoals in Die's hof), anderen blootgesteld of verloren .. weerspiegelt hun hergebruik door de eeuwen heen. Deze altaren, geclassificeerd als historische monumenten, vormen een belangrijk epigrafisch en religieus erfgoed om de integratie van Oosterse culten in Gallo-Romeinse samenleving te begrijpen.

Externe links