Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Stantara d'Apricciani, ook bekend als de oude figuur van Appriciani, is een standbeeld-menhir van de bronstijd ontdekt in 1839 in Vico, Zuid Corsica. Ze werd opgegraven in de lagere Sagonne vallei bij Sagone. Prosper Mérimée beschreef het in 1840 in Notes d'un voyage en Corse als een platte steen van 2.12 m lang, gesneden om een menselijk hoofd op te roepen met gestileerde kenmerken: ogen, neus, mond, baard in punt, en haar verdeeld in twee tufts. De borsten en borstspieren zijn getekend, terwijl de rug ruwweg figuurlijke scapula toont. Mérimée noemde het een "Idol of the Mors," een lokale legende, volgens welke een raadselachtige inscriptie (Girami; e vedrai...) zou zijn gegraveerd op een soortgelijk beeld.

Geclassificeerd als historisch monument in 1840, dit standbeeld-menhir werd voor het eerst tentoongesteld voor de kerk van Sant'Appiano in de jaren 1960, voordat werd verplaatst naar de pas van Saint-Antoine, bij de ingang van Vico. De kenmerken omvatten uitstulpingen aan de oren, geïnterpreteerd als een helm, en geometrische "X" motieven op de borst en rug, die een harnas of wervelkolom oproepen. Erosie heeft wat details vervaagd, maar een razende licht onthult nog steeds de neus in reliëf, ogen en mond in holle. Het behoort tot de groep van corse standbeelden-menhirs, gekenmerkt door schematische antropomorfe kenmerken en een symboliek waarschijnlijk gerelateerd aan de overtuigingen of sociale status van de tijd.

De ontdekking van dit standbeeld is van groot historisch belang: het was het eerste standbeeld-menhir dat in Europa werd beschreven en trok de aandacht van 19e-eeuwse geleerden als Merimée. Zijn transport en presentatie in de twintigste eeuw weerspiegelen de groeiende belangstelling voor het Corsicaanse megalithische erfgoed. De gegraveerde motieven, zoals geërodeerde cupules en pectorale voorstellingen, suggereren een verfijnd vakmanschap voor de Bronstijd, evenals een mogelijke rituele of herdenkingsfunctie. Vandaag de dag blijft het een uitzonderlijke getuigenis van de artistieke en culturele praktijken van prehistorische samenlevingen van het westelijke Middellandse Zeegebied.

Externe links