Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Poitiers Amfitheater, ook bekend als de Poitiers Arenas of Gallian Palace, werd gebouwd in de 2e eeuw (of potentieel uit de 1e eeuw volgens sommige studies) in de oude stad Limonum Pictonum, vandaag Poitiers. Met 155,80 m lang en 130,50 m breed is het een van de grootste amfitheaters van Gallië, vergelijkbaar met die van Tours of Autun. Zijn hoofdas, gericht noord-noord-oost, volgde de route van de Romeinse kardinalen. Na de oudheid werd het geleidelijk ontmanteld of geïntegreerd in huizen.

Tijdens de oudheid werd het gebouw gebruikt voor publieke optredens en had het 22.000 tot 30.000 toeschouwers kunnen verwelkomen. De Wisigoths zouden in de vijfde eeuw in een citadel veranderd zijn, voor de geleidelijke ondergang. In de middeleeuwen, de site, genaamd Gallian Palace, al gehuisvest tuinen en huizen. In 1840 werden zijn overblijfselen geclassificeerd als historische monumenten, met aanvullende bescherming in 1935 en 1962. Tegenwoordig blijven alleen gewelfde elementen (rue Bourcani) en muren geïntegreerd in de huizen over.

Recente opgravingen en studies (met name van Jean Hiérnard en Jean-Claude Golvin) bespraken zijn datering in de eerste helft van de eerste eeuw, tijdens het Julio-Claudiaans tijdperk, waarbij hij zijn architectuur vergeleek met andere amfitheaters zoals die van Saintes. Gebouwd in kleine stukjes puin, de stralende en ringvormige muren onthullen verschillende technieken, wat de interventie van verschillende teams suggereert. De gewelfde vomieten aan de noord- en zuidkanten zorgden voor een snelle toegang tot de arena, omlijst door bovenliggende galerijen.

In de 19e eeuw was er nog maar één arcade te zien vóór de bouw van gebouwen op het terrein. De hospices van Poitiers, eigenaren sinds 1757, leverden het land in 1857, het versnellen van de verdwijning van de resten. Een tentoonstelling in 2021-2022 (INRAP) belichtte zijn geschiedenis, terwijl de kelders van Magenta en Romeinse Arenas nog steeds fragmenten van Gallo-Romeinse muren en gewelven bevatten.

Externe links