Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het voormalige Archepiscopaal Paleis van Besançon, ook bekend als Hotel de Grammont, is een emblematisch gebouw gelegen op 8 en 10 rue de la Convention, in de wijk Loop. Gebouwd tussen de 15e en 18e eeuw, belichaamt het de architectonische en politieke evolutie van de stad, verplaatsen van een episcopale residentie naar een administratief gebouw na de scheiding van de kerk en de staat in 1905. De kapel van Saint-Nicolas, geïntegreerd in het monument, dateert uit de 15e eeuw, terwijl de grote uitbreidingen werden uitgevoerd aan het begin van de 18e eeuw onder impuls van de aartsbisschoppen van de familie Grammont.

Tussen 1698 en 1705 liet François-Joseph de Grammont, toen aartsbisschop, zijn bestaande huis transformeren door architect Jean Cuene, en creëerde een herenhuis dat na zijn dood in 1717 verhuurd zou worden aan zijn opvolgers. In 1735 huurde zijn neef Antoine-Pierre II de Grammont, benoemd door Louis XV, de architect Jean-Pierre Galezot in om het gebouw te vergroten, met name door het opzetten van een eretrap op de achtergevel. De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: het paleis werd in 1799 verkocht aan een particulier, voordat de staat in 1822 werd gekocht om drie jaar later het aartsbisdom te worden.

Het monument onderging een aantal opmerkelijke veranderingen, zoals de reconstructie van het dak na een brand in 1883, onder leiding van Édouard Bérard, die gekerfde ramen toevoegde. In 1905, met de wet van scheiding van kerken en staat, werd het geheel het rectoraat van Besançon. De kapel Saint-Nicolas werd geclassificeerd als een historisch monument in 1908, gevolgd door gevels, daken en interieurelementen (vestibulum, rode woonkamer, biljartkamer). De architectuur combineert barokke decoraties, zoals het wapenschild van Louis-François de Rohan-Chabot (1828), en middeleeuwse structuren, waaronder een gewelfde kelder in een wieg.

De eretrap, open aan de buitenkant en versierd met bustes van aartsbisschoppen, illustreert het prestige van de plaats. Binnen, kamers zoals de rode woonkamer of eetkamer behouden hun oorspronkelijke inrichting, terwijl oranjerie, gebouwd in 1825 door Maximin Painchaux, vervangt een oude zomer salon. Het naburige gebouw, dat in 1842 werd verworven door kardinaal Césaire Mathieu, completeert het geheel met een bibliotheek en kantoren. Vandaag de dag blijft het voormalige aartsbisdom een belangrijke getuigenis van het Bisontin erfgoed, waarbij religieuze geschiedenis, civiele architectuur en educatieve functie worden gecombineerd.

De bescherming van historische monumenten omvat ook de smeedijzeren helling van de trap en overblijfselen van het klooster. De ingangspoort, versierd met leeuwenhoofden, en het uitgehouwen wapenschild herinneren aan de centrale rol van de aartsbisschoppen in het politieke en culturele leven van Besançon. De panelen van de salons, gemaakt door de familie Galezot, en de Italiaanse schilderijen nagelaten door Rohan-Chabot benadrukken de verfijning van dit gebouw, die de spirituele en tijdelijke krachten door de eeuwen heen weerspiegelt.

Externe links