Voormalige gevangenis bekend als Transport Kamp

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Bagne de Saint-Laurent-du-Maroni, die in 1858 werd opgericht aan de oevers van de rivier de Maroni, was het hart van het Franse koloniale gevangenissysteem in Guyana. Het diende als doorgangspunt voor veroordeelden die vanuit de metropool arriveerden, die daar werden gesorteerd voordat ze werden verdeeld onder andere kampen zoals de Salvation Islands. De site omvatte 12 hoofdgebouwen, waaronder cellen, een ziekenhuis, keukens en administratieve ruimten. Gevangenen die minder gevaarlijk werden bevonden, konden daar werken als tuinman of in de administratie, met relatief minder ernstige omstandigheden dan in andere penitentiairs.

Opgericht door de wet van 1792 voor de deportatie van politieke tegenstanders, had de bagne verschillende fasen vóór zijn piek in de 19e eeuw. In 1850 rechtvaardigde Louis Napoléon Bonaparte zijn heropleving als kolonisatiemiddel, wat leidde tot de komst van het eerste konvooi van forcats in 1852. St. Lawrence werd een gevangenisgemeente in 1880, waar bewakers, zakken werden vrijgelaten en gevangenen wachtten op overplaatsing. Pogingen om te ontsnappen waren frequent, onder andere via het ziekenhuis waar sommige mensen ziektes vervalsten om zich voor te bereiden op hun ontsnapping. Het kamp werd in 1946 definitief gesloten, na een decreet van 1938.

De site, geclassificeerd als een historisch monument in 1995, herbergt nu een museum in zijn gerestaureerde gebouwen. Het illustreert de levensomstandigheden van zakken, de mechanismen van repressie en overlevingsstrategieën, zoals de opslag van geld in verborgen planken. Terugkeerpaarden (gevluchte en vervolgens heroverde krachten) en recidivisten werden systematisch naar de eilanden van Salvation gestuurd, die als onbegaanbaar werden beschouwd. Indo-Chinese of Arabische gevangenen werden vaak gegroepeerd in specifieke kampen, die een segregatieve organisatie weerspiegelen.

De architectuur van het kamp, met zijn kleine cellen (2 m bij 1,80 m) en zijn tuchtkwartier uitgerust met bars of justice, getuigen van de hardheid van het systeem. Toch bood St. Lawrence bevoorrechte gevangenen relatieve bewegingsvrijheid binnen de verbinding, verbeterde voedsel en minder moeilijke taken. Deze dualiteit tussen onderdrukking en voorwaardelijke voordelen was bedoeld om onderwerping aan te moedigen. De laatste gedegradeerde officier verliet Guyana in 1952 en eindigde bijna anderhalve eeuw van de koloniale gevangenisgeschiedenis.

Het huidige museum presenteert voorwerpen, archieven en verhalen van zakjes, waaronder die van Henri Charrière (bekend als Papillon), wiens spectaculaire ontsnapping bijgedragen heeft aan de zwarte legende van de baai. De overblijfselen van het kamp, inclusief de omheinde muren en historische percelen, zijn sinds 1995 beschermd. Deze plaats van herinnering stelt vandaag vragen over de erfenis van de criminele deportatie, tussen koloniale uitbuiting, rehabilitatie door dwangarbeid en institutioneel geweld.

Externe links