Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het voormalige bioscooptheater Le Colisée, gelegen in Nîmes, werd op 15 april 1927 geopend door de architecten Paul Furiet en Georges-Henri Pingusson, de laatste uit de stad. Met een orkestpit, een balkon met kleedkamers en een capaciteit van 1.000 zitplaatsen (of 2.500 afhankelijk van de oorspronkelijke plannen), combineert het bioscoop, theater en diverse shows, waaronder circusnummers of wekelijkse gala's georganiseerd door Baret. Vanaf het allereerste begin werd hij onderscheiden door prestigieuze projecties zoals Napoleon d In 1929 adopteerde hij de pratende film op een avond ter gelegenheid van de uitzending van Le Chanteur de jazz, die zijn reputatie als "prestigieuze kamer" versterkte dankzij constante technische innovaties.

In de volgende decennia heeft Le Colisée zijn uitrusting opgewaardeerd: een panoramisch display van 8,5 x 5,10 m werd geïnstalleerd in 1953, gevolgd door de projectie van West Side Story in 70 mm. In 1973 door Fernand Méric ingekocht, wordt het omgetoverd tot een vijfkamercomplex onder de naam "K7," ook met een winkelgalerij op de begane grond. Deze herstructurering, geleid door architect Marcel Lauze, verandert het interieur grondig. Ondanks veranderingen in eigendom (Océanic in 1974, UGC in 1987) leidde de verslechtering van de kamers en programma's tot een daling van de aanwezigheid, wat resulteerde in de definitieve sluiting op 31 december 1988.

Na de sluiting ontsnapt het gebouw nauwelijks aan vernietiging. Op 22 januari 2015 werd het monument officieel uitgeroepen tot historisch monument. Hoewel projecten zoals een filmschoolmuseum door de gemeente zijn genoemd, zijn er geen projecten succesvol geweest. In de 21e eeuw verwijst de naam "Colosseum" in Nîmes niet meer naar het gemeenschapshotel van Nîmes Métropole, terwijl de oude bioscoop, beschreven als een symbool van "lachen en bedrog," een architectonische getuigenis van de 20e eeuwse theaters blijft.

De archieven van Georges-Henri Pingusson, bewaard aan het Franse Instituut voor Architectuur (IFA), laten zien dat het gebouw werd gebouwd op de site van het Petit Saint-Jean hotel, op opdracht van Victor Régnier, voorzitter van het bedrijf Palais de Provence. Deze laatste financierde ook het casino du Grau du Roi, dat in 1964 werd vernietigd. Latere wijzigingen aan de gevel (veranda in 1987, centrale paneel crapped in 1995, aluminium doos in 2002) geleidelijk maskeerde zijn oorspronkelijke architectuur, nu beschermd voor zijn gevels en daken.

Externe links