Aankoop door Louis Nessel 1838 (≈ 1838)
Ontwikkeling van de thermische en commerciële locatie.
1840 (vers)
Bouw van administratieve gebouwen
Bouw van administratieve gebouwen 1840 (vers) (≈ 1840)
Paardenijzeren gebouw en casino.
1860 (vers)
Creatie van de Lisbeth bron
Creatie van de Lisbeth bron 1860 (vers) (≈ 1860)
Gemeentelijke bron voor bewoners.
1891
Brand en wederopbouw
Brand en wederopbouw 1891 (≈ 1891)
Gedeeltelijke vernietiging en onmiddellijke wederopbouw.
1949
Eenwording van bronnen
Eenwording van bronnen 1949 (≈ 1949)
Oprichting van de Gemeenschappelijke Autoriteit van Bronnen.
1995
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 1995 (≈ 1995)
Registratie van hoofdgebouwen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het gebouw van de Nessel-bron genaamd de Noordzaal, 5 avenue de la Source-Nessel; centraal orgaan; Zuidzaal (Box 9 156, luitenant Saegmatten): ingang bij beschikking van 1 december 1995. Bouw van de gemeenschappelijke bron bekend als de Lisbeth bron, 12 avenue de la Source, met uitzondering van de onvoorziene constructie in het oosten (cad. 8-15, plaatste het Heidenberg): inschrijving bij bestelling van 1 december 1995
Kerncijfers
Louis Nessel - Eigenaar en ontwikkelaar
In 1838 werd de vestiging gemoderniseerd.
Oorsprong en geschiedenis
Het Nessel bad- en kuurcentrum, gelegen in Soultzmatt in de Bovenrijn, heeft zijn oorsprong in de exploitatie van lokale minerale bronnen, bevestigd uit de middeleeuwen. In de 17e eeuw begonnen deze bronnen te worden gebruikt voor thermische doeleinden, maar het was in de 19e eeuw dat de site aanzienlijk ontwikkeld. In 1838 verwierf Louis Nestel de bron en startte een ambitieus project om curatoren op Europese schaal te verwelkomen, dat het begin markeert van een periode van intensieve bouw, met de bouw van het administratieve gebouw, het voormalige casino en het centrale lichaam rond 1840.
In 1891 verwoestte een brand een groot deel van de fabriek, waardoor de onmiddellijke reconstructie volgens een karakteristieke thermische architectuur. De noordelijke en zuidelijke zalen en het centrale gebouw van de jaren 1850 zijn bewaard gebleven. De minerale bron, commercieel geëxploiteerd, ziet haar activiteit evolueren van thermische naar industriële botteling. Tegelijkertijd opende de stad Soultzmatt in 1860 een gemeentelijke bron, de bron van Lissabon, voor lokale consumptie. Deze infrastructuur, aangevuld met een 19e eeuwse kapel voor curatoren, weerspiegelt het economische en sociale belang van de site.
In de 20e eeuw werd de stad eigenaar van het pand. In 1949 werden de bronnen van Nessel en Lisbeth verzameld onder de Communal Régie des sources de Soultzmatt. Hoewel er in de jaren negentig nieuwe productiegebouwen werden toegevoegd, zijn er nog steeds 19e-eeuwse structuren, die dit gelukzalige tijdperk weerspiegelen. De site is sinds 1995 opgenomen als historische monumenten, het behoud van zijn architectonische erfgoed, gekenmerkt door neo-klassieke elementen (kolom, pedimenten, gesneden medaillons) en industriële (glas ramen, bakstenen open haard).
De architectuur van het complex combineert functionaliteit en esthetiek: het kantoorgebouw, gemaakt van hoefijzers met een glazen binnenplaats, contrasteert met de productiehallen met muren die gedeeltelijk van blootgestelde stenen zijn gemaakt. Vlakbij, de Lisbeth bron, een neo-klassieke inspiratie, en de eenvoudige stenen kapel, met zijn houten campanile, voltooien dit emblematische ensemble. Deze elementen illustreren de evolutie van het gebruik van bronnen, van thermische tot industrialisatie, en verankeren de site in de lokale en regionale geschiedenis.