Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het voormalige ziekenhuis in Semur-en-Auxois ontstond in juli 1744 toen het gouverneurshotel (16e eeuw) werd overgenomen door de directeuren van het Saint-Jacques ziekenhuis. Dit gebouw, oorspronkelijk eigendom van Florent-Claude du Châtelet (Gouverneur van Semur en echtgenote van Émilie du Châtelet), werd omgetoverd tot zieken. Tussen 1744 en 1749 werd een nieuw gebouw aan de rechterkant van de binnenplaats gebouwd, met twee behandelkamers (Sainte-Marthe voor vrouwen, Saint-Louis voor mannen) rondom een kapel gewijd in 1749. Het werk betrof lokale en Dijon ambachtslieden, zoals de beeldhouwer Vincent François of de metselaars Malardie en Sureau.

De kapel, versierd met wieg gewelven en een arcade in het midden (vandaag ommuurd), communiceerde met de kamers door zijdeuren. In 1745 werd een smeedijzeren deur toegevoegd aan de ingang, terwijl een katoenen molen, bediend door kinderen, werkte van 1766 tot 1807 in de tuinen. In de 19e eeuw groeide het ziekenhuis: het herentoilet werd uitgebreid in 1827 en een symmetrische vleugel (de stichting Arnault) werd gebouwd in 1843-1844 dankzij een erfenis. Latere ontwikkelingen omvatten een campanile in 1822, baden in 1853-1854, en een isolatiepaviljoen in 1905-1911.

In de 20e eeuw evolueerde het ziekenhuis met de bouw van een medisch-chirurgisch blok in 1964 en renovaties in 1974, voordat het werd omgezet in een rusthuis in 1976. De laatste sluiting vond plaats in 2009, wat het einde betekende van zes eeuwen ziekenhuisgeschiedenis. De site, gedeeltelijk beschermd (entreerooster geclassificeerd in 1927, gebouwen geregistreerd in 2010), behoudt sporen van zijn verleden: lapidary merken, pannenkoeken gewelven, en een karakteristieke U-vormige binnenplaats. Lokale materialen (Pouillenay steen, Cussy-les-Forges tegels) en architectonische interventies zoals Lapoon en Fénéon getuigen van de regionale verankering.

Onder de opmerkelijke architectonische details, de kapel presenteert een Latijnse inscriptie (Virgini INIRMORUM SALUTI, 1749) en elementen gesneden door François, waaronder cherubs en mascaronen. De zalen van patiënten, verwarmd en uitgerust met latrines, weerspiegelen de hygiënische vooruitgang van de achttiende en negentiende eeuw. De erfenis van Pierre-Marie Arnault (Semurische advocaat, overleden in 1839) liet de symmetrische uitbreiding van de linkervleugel toe, terwijl de transformaties van de 20e eeuw (houtwerk in 1973, keuken in 1974) ruimte aanpasten aan moderne toepassingen. Het ensemble illustreert de evolutie van zorg en ziekenhuisarchitectuur in Bourgondië.

Het monument is ook gekoppeld aan historische figuren zoals Émilie du Châtelet (wiskundige en echtgenote van de gouverneur), hoewel zijn directe rol in het ziekenhuis niet is gedocumenteerd. De notulen van 1734 tonen bezorgdheid over fatsoen (maskeren schoorstenen door houtwerk) en ruimtelijke organisatie (genderscheiding op kantoren). De sluiting van de molen in 1807 en de bouw van het chirurgische blok in 1964 markeerden de economische en medische overgangen in de regio. Vandaag de dag blijft het voormalige ziekenhuis, een gemeenschappelijk eigendom, een getuigenis van de liefdadigheids- en architectonische praktijken van het oude regime in de hedendaagse tijd.

Externe links