Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het klooster van Coyroux, opgericht in 1142, was een vrouwelijk cisterciënzer establishment dat deel uitmaakte van een dubbele abdij met het mannelijke klooster van Aubazine. De twee gemeenschappen, hoewel fysiek gescheiden, werden onder het gezag van de Abbé Aubazine geplaatst. De nonnen, omsloten door een absoluut hek, waren volledig afhankelijk van de monniken voor hun levensonderhoud, het ontvangen van voedsel en middelen via een beveiligd luchtsluissysteem. Het klooster, gelegen in een vallei omringd door Coyroux Creek, werd gebouwd met lokale materialen, minder nobel dan die gebruikt voor het mannelijke klooster.

De oprichting van Coyroux maakt deel uit van de wens van Stephen de Vielzot, oprichter van Obazine, om de mannelijke en vrouwelijke gemeenschappen strikt te scheiden om morele redenen. In 1147 werd de dubbele abdij gehecht aan de orde van Cîteaux. Aan het einde van de 12e eeuw herbergde de Coyroux 150 nonnen. Maar al in de 14e eeuw ontstonden er economische moeilijkheden, met name door de achteruitgang van de conversatiebroeders die verantwoordelijk waren voor handarbeid, waardoor de abdij gedwongen werd haar land te verhuren.

In de 17e eeuw, ervoer het klooster een demografische achteruitgang en een interne crisis, gekenmerkt door het vertrek van de priesteres Jeanne de Badenfol in 1622, die een nieuw klooster in Tulle stichtte. Bij de revolutie in 1790 werd de Coyroux gesloten en verkocht als steengroeve, wat leidde tot de progressieve ruïne. In de 20e eeuw onthulden archeologische opgravingen, uitgevoerd in 1976 door Bernadette Barrière, de overblijfselen van de kerk en de kloostergebouwen, geclassificeerd als historische monumenten in 1988.

De architectuur van de Coyroux weerspiegelt zijn bescheiden conditie: gebouwd in lokale gneis en verbonden met de aarde, het klooster contrasteerde met de kwaliteit van de mannelijke gebouwen van Aubazine, gebouwd in gesneden zandsteen. De site, vaak overstroomd door de Coyroux overstromingen, werd gebouwd op een kunstmatig terras, waarvoor de afleiding van de beek. De opgravingen onthulden een ongebogen vierkant klooster, een centrale bekken, en een kerk herbouwd in de 13e eeuw, waarvan de muren nog gedeeltelijk blijven.

De nonnen leefden in een strenge omheining, met extreme scheidingsregels: hun ruimte in de kerk was beperkt tot het schip, gescheiden van het koor door een muur doorboord door een ijzeren trolling. De uitwisselingen met de monniken vonden plaats door een smalle venster voor communie en een kluis voor de voorzieningen. Deze organisatie, uniek onder de Cisterciënzer kloosters, benadrukte hun totale afhankelijkheid van de mannelijke gemeenschap, terwijl ze hun beperkte wettelijke autonomie vanaf de veertiende eeuw bieden.

Tegenwoordig zijn de overblijfselen van de Coyroux, eigendom van de gemeente Aubazines, beschermd als historische monumenten. Hoewel gedeeltelijk vernietigd, de site biedt een zeldzame getuigenis van de middeleeuwse dubbele kloosters en hun economische en sociale functioneren. Archeologisch onderzoek blijft licht werpen op zijn geschiedenis, waaronder academisch werk dat in de jaren zeventig en tachtig werd uitgevoerd.

Externe links