Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De voormalige pastorie van Sint Petrus en Sint Paulus, gelegen tussen het Place de la Victoire en het kerkplein op Pointe-à-Pitre, is een zeldzaam voorbeeld van houten architectuur uit de 2e kwart van de 19e eeuw. Gebouwd na de aardbeving van 1843 die de stad verwoestte, verving het een eerste pastorie uit 1806, gebouwd op grond aangeboden in 1788 door een lokale handelaar. Het gebouw, met een vierkant plan met een vloer en een woonniveau, onderscheidt zich door zijn met baksteen beklede houten gevels en zijn klassieke pediment peristyle, gerestaureerd na decennia van verlatenheid.

== Geschiedenis ==In 1992 werd de pastorie verlaten door orkaan Hugo. De restauratie (1998 De begane grond diende tijdelijk als kerk na de aardbevingen van 1843 en 1897. Vandaag het Paviljoen van de stad, herbergt een interpreterend centrum gewijd aan het Guadeloupe architecturale erfgoed.

Het gebouw illustreert de natuurlijke post-disaster aanpassing, met lokale materialen (hout, bakstenen) en Europese klassieke invloeden. Het interieur, versierd met beschilderd houtwerk en terracotta tegels, weerspiegelt de zorg gegeven aan de religieuze gebouwen van het tijdperk. Het perceel, afgesloten door een bahutmuur en een ijzeren hek, bestaat uit twee monumentale ingangen: een op Place Gourbeyre (half-cirkel stenen trap), de andere kant van het Victoire plein, gemarkeerd door pilaren die worden overreden door decoratieve vazen.

De pastorie is onlosmakelijk verbonden met de stadsgeschiedenis van Pointe-à-Pitre, een subprefectuur van Guadeloupe. De centrale locatie, tussen rechtbank en kerk, maakt het een getuige van de sociale en religieuze transformaties van de 19e eeuw. De opeenvolgende restauratiecampagnes (met name in 1853 en na 1897) onderstrepen het belang ervan voor de gemeenschap, ondanks de klimaatrisico's en de branden die de stad hebben getroffen.

In 2007 werd de renovatie beloond met een Heritage Ribbon, waarin de erfgoedwaarde van het gebouw werd benadrukt. De transformatie naar een culturele ruimte bestendigt haar rol als een plaats van herinnering, terwijl ze zich aanpast aan de hedendaagse behoeften. Het land, oorspronkelijk bedoeld voor tuinen en bijgebouwen (keukens, waterreserves), is nu een groene omgeving in het hart van het historische centrum.

Externe links