Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij Saint-Martin-des-Champs, opgericht in 1060 als koninklijke priorij en derde dochter van Cluny, vestigt zich op de plaats van een vermeende wonder van St. Martin. Vanaf de oorspronkelijke 11e eeuwse kerk, blijft er alleen de basis van de klokkentoren (waarvan de top in 1808) werd verpletterd, terwijl de trilobed abside van de tweede kerk, de 13e eeuw refter, en meer recente kloostergebouwen (zoals het klooster herbouwd uit 1702) blijven. In 1789 werd de abdij in 1798 toegewezen aan het Conservatoire des Arts et Métiers, opgericht in 1794 op voorstel van Abbé Grégoire om technische kennis te democratiseren.

Het Conservatorium, oorspronkelijk bedoeld om ingenieurs te trainen door demonstraties van wetenschappelijke objecten, vestigt zich in oude kloostergebouwen. De architect Léon Vaudoyer heeft de site tussen 1838 en 1872 grotendeels gerenoveerd en amfitheaters toegevoegd en het hof van eer gereorganiseerd. De Prioral Church, getransformeerd in een machinekamer, verwelkomt met name de slinger van Foucault. Geclassificeerd als historisch monument in 1993, de abdij wordt een symbool van de overdracht van technieken, met een museum rijk aan 80.000 objecten, waaronder 2.500 exposities.

De collecties, geïnitieerd door Jacques de Vaucanson en zijn mechanische firma (1752), zijn verrijkt met universele tentoonstellingen en uitvindersgeschenken zoals Lavoisier en Foucault. Het museum, gerenoveerd tussen 1992 en 2000, presenteert zeven thematische collecties (wetenschappelijke instrumenten, vervoer, energie...) georganiseerd in vier perioden. De oude kerk herbergt monumentale stukken, zoals vliegtuigen van Bleriot of de stoommachine van Scott, terwijl de reserves, overgebracht naar Saint-Denis, 15.000 technische tekeningen en 20.000 foto's behouden.

De site, bediend door het Arts et Métiers metrostation (ontwikkeld in 1994 door François Schuiten), combineert middeleeuws erfgoed en industriële innovaties. Het museum biedt thematische bezoeken, educatieve workshops en een referentie documentatiecentrum. Zijn rol bij het behoud van het hedendaagse wetenschappelijk erfgoed, dat sinds 2003 door het ministerie van Hoger Onderwijs is toevertrouwd, maakt het een belangrijke speler in het behoud van het Franse technische geheugen.

De bouwperiode loopt van de 11e tot de 20e eeuw, met belangrijke verbouwingen onder de monarchie van juli en het Tweede Rijk. Ondanks moderne toevoegingen (de twintigste eeuwse laboratoria), behoudt het ensemble zijn historische karakter, geclassificeerd voor zijn gebouwen vóór de twintigste eeuw. Het museum, genoemd Musée de France in 2002, blijft een woonruimte voor de verspreiding van kennis, tussen monastiek erfgoed en industriële revolutie.

Externe links