Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij Saint-Pierre de Senones, gesticht rond 640 door bisschop Gondelbert de Sens, vestigt zich in de Rabodeauvallei op een terrein dat al is gemarkeerd door een molenaar en een Merovingische heiligdom. Een handvest van 661, ondertekend door Childeric II, bevestigt zijn status door een gebied onder religieus en politiek bestuur te integreren in het lokale verbod. De abdij, aanvankelijk bescheiden, werd een Benedictijner klooster tussen 770 en 800 onder impuls van Angelramnus, bisschop van Metz en dicht bij Karel de Grote. De laatste maakte het tot een koninklijke abdij, maar de site leed onder plunderingen (vooral door Hongaren in de 10e eeuw) voordat ze werd herboren na 960 onder invloed van Gorze's hervorming.

In de 12e eeuw herbouwde Abbé Antoine de Pavie de abdij en voegde een rotunda, ronde kapel in de kerk toe. De abdij culmineerde in de 18e eeuw, onder de abdijen van Dom Calmet en zijn opvolger, met een totale reconstructie van de gebouwen (behalve de Romeinse klokkentoren). De site herbergt dan een bibliotheek van 15.000 werken en een monumentaal trappenhuis ingericht door Jean Lamour. Senones, die in 1751 hoofdstad werd van het vorstendom Salm-Salm, verwelkomde Voltaire zelfs in 1754. Dom Calmet, geleerde en correspondent van de Verlichting, belichaamt deze rijke periode.

De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: de abdij werd in 1793, haar goederen verkocht als nationaal, en de gebouwen omgezet in katoen spinnen al in 1806 (de eerste mechanische textielfabriek van de Vogezen). De kerk, verwoest door brand in 1809, werd tussen 1866 en 1869 in neo-middeleeuwse stijl herbouwd door Prosper Morey. De industriële activiteiten zijn in 1993 beëindigd en er is ruimte voor gemengd gebruik (fabriek, VVV). Vandaag de dag is de abdij beschermd als historische monumenten, met elementen geclassificeerd als de grote trap, klooster, of abbots kamer.

De abdij van Senones onderscheidt zich door de bewaard gebleven architectuur, die de romaanse overblijfselen (klooster van de twaalfde eeuw), klassieke elegantie (abbatiale logica, bibliotheek) en industriële transformaties mixt. De geschiedenis weerspiegelt de religieuze (benedictin, canon), politieke (prins van Salm) en economische (textiel) veranderingen van Lotharingen. De bijgebouwen omvatten priories (Menil, Deneuvre) en parochies, terwijl zijn inkomen afkomstig was van tienden en landbouwgrond in de Rabodeauvallei.

Onder de opmerkelijke elementen, de abbots' kamer behoudt zijn oorspronkelijke inrichting (lambris, muur bibliotheek, marmeren open haard), terwijl de twaalfde eeuw toren en kloostervloer worden beschermd. De bibliotheek, leeggemaakt in 1793, was een van de rijkste in het christendom. De abdij illustreert ook de verbanden tussen religieuze macht en secularisme: de bekentenissen (familie van Salm) beschermden haar eigendom, en de abten, vaak van de adel, speelden een belangrijke politieke rol tot aan de revolutie.

Externe links