Voormalig Sint Andreaskerk van Baillestavy dans les Pyrénées-Orientales

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De oude kerk van Sint Andrew van Baillestavy, Romaanse architectuur, staat op het dorpskerkhof, op de noordelijke flanken van het Canigou massief, in Conflent. De locatie wordt gekenmerkt door een lange industriële geschiedenis: al in de 2e eeuw voor Christus, de site gehuisvest lage ovens voor ijzerwerk, een activiteit die duurde tot de Middeleeuwen. De bouwers van de 11e eeuw bouwden de kerk direct op een veerboot, een stapel metallurgieresten, waardoor een plek werd hergebruikt die werd belast met twee millennia mijnbouw.

De eerste schriftelijke vermelding van de kerk dateert uit 1011, in een pauselijke bubbel van Serge IV bevestigend zijn afhankelijkheid van Sint Michael Abdij van Cuxa onder de naam Vallem Stabiam. Het huidige gebouw, gebouwd in twee fasen in de 11e eeuw, combineert een enkel gewelfd schip in een gebroken wieg met een halve cirkel bed. Archeologen hebben latere toevoegingen geïdentificeerd, zoals zijkapellen, waarschijnlijk gedateerd tussen de late 15e en vroege 17e eeuw. Deze veranderingen weerspiegelen de evolutie van de liturgische behoeften en de welvaart van het dorp, dan gecentreerd op ijzerwinning.

In de 17e eeuw verloor de kerk haar parochiestatus aan een nieuw heiligdom gebouwd in het dorp, op de site van het voormalige seigneuriale kasteel. Verlaten, het geleidelijk degradeert: kluizen en klokkentoren instorten gedeeltelijk, terwijl archeologische gronden, onderzocht in 1986-1987, onthullen munten rond 1600 en sporen van ontbrekende ontwikkelingen. Deze opgravingen bevestigen het voortdurende gebruik van de site, hoewel de primitieve bodem onbereikbaar blijft.

De restauratie van de kerk, uitgevoerd door de vereniging Memoria de Sant Andreu de Vallestavië (opgericht in 2003), begint in 2009 met publieke en particuliere subsidies. De werken, voltooid in 2015, reconstrueren de kluizen, de twee-baai klokkentoren-muur, en het dak van lauzes. Sindsdien herbergt het gebouw een museum gewijd aan de metallurgiegeschiedenis van Canigou, van oudheid tot de Middeleeuwen, waarin de onlosmakelijke band tussen religieus erfgoed en lokaal industrieel erfgoed wordt benadrukt.

Met zijn 20 meter lang tot 9 breed, illustreert de kerk een gemengd metselwerk van leisteen en graniet, typisch voor de oostelijke Pyreneeën. Zijn zuidelijke portaal, zijn unieke schip, en zijn cul-de-four apse maken hem een opmerkelijk voorbeeld van Catalaanse romaanse kunst. De noordelijke kapel, later toegevoegd, en de klokkentoren gerestaureerd in 2010 getuigen van architectonische aanpassingen door de eeuwen heen, terwijl het behoud van de herinnering van de mijnwerkers en smids die het grondgebied gevormd.

Externe links