Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Lazare de Tours werd opgericht tussen het einde van de 11e eeuw en de 12e eeuw als een vestiging die bedoeld is om melaatsen te isoleren, overeenkomstig de besluiten van de Derde Lateraanse Raad (1179). Gelegen aan de zuidelijke rand van de stad, weg van het stadscentrum om besmetting te voorkomen, omvatte het een kapel gewijd aan Lazarus van Bethany en accommodatie gebouwen gereserveerd voor de zieken bij geboorte. De opgravingen uit 1993 groeven 57 skeletten op, meestal met lepra-laesies, waardoor deze site de grootste Franse archeologische site op een lepra.

In de 14e eeuw, met de daling van lepra en de komst van de zwarte pest, werd de maladry veranderd in een ziekenhuis voor pestifers, met behoud van zijn oorspronkelijke naam. Zijn geografische isolement, geërfd van zijn oorspronkelijke roeping, had een blijvende impact op de omliggende buurt, die nam de naam Sanitas (gezondheid in het Latijn). Dit toponiem, gekoppeld aan de historische aanwezigheid van het establishment, is nog steeds aanwezig in de Tourangelle toponymy.

Vanaf de 17e eeuw leidde de verdwijning van de pest tot een verandering van roeping: een koninklijke edict uit 1672 nam de maladry op de religieuze orden van de berg Carmel en Saint Lazare van Jeruzalem, voordat het werd een militaire woonplaats in 1698. In de 18e eeuw werden de gebouwen omgebouwd tot quarantainepakhuizen voor goederen, waardoor hun sanitaire rol aan de rand van de stad behouden bleef. De Franse Revolutie markeerde een breuk met de verkoop van het pand als nationale goederen, verdeeld in twee afzonderlijke percelen.

De kapel, het enige overblijfsel van vandaag, had een turbulente geschiedenis: gebruikt als werkplaats in de 19e eeuw, werd verwoest door een brand in 1910, vervolgens getransformeerd in een woning en depot voordat ze werd verlaten. In 1987 werd hij bij historische monumenten gevoegd, werd hij in 1993 doorzocht en gerehabiliteerd in 1997 toen er een woning voor ouderen werd gebouwd. Vandaag de dag zijn de west gevel, die is zeer gerenoveerd, en sommige interieur elementen (pallets, bogen met zaagtanden) blijven, hoewel niet toegankelijk voor het publiek.

De oorspronkelijke architectuur van de kapel, 22 meter lang, omvatte een schip van vier overspanningen aangevuld door een cul-de-four apse, vergroot in de 12e eeuw door een noordelijke onderpand. De opeenvolgende vernietigingen (vuur van 1910, sloop van gewelven en apsis) lieten intact alleen kwaliteit decoratieve fragmenten, nu verborgen achter moderne muren. De locatie, 250 meter ten zuiden van het SNCF-station, heeft een historische locatie: een Gallo-Romeinse necropolis van de 2e eeuw was er vroeger, langs een oude weg die Caesarodunum (Tours) met het zuiden van Gallië verbindt.

Externe links