Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De voormalige Aupeix tegelbak, gelegen in Saint-Hilaire-les-Places in New Aquitaine, dateert uit het laatste kwart van de 19e eeuw. Hoewel de gebouwen lijken te dateren uit rond 1915, weerspiegelt hun ontwerp de lokale ambachtelijke methoden van het einde van de vorige eeuw. Deze site, nooit gemechaniseerd, illustreert de traditionele praktijken van het maken van tegels en bakstenen, typisch voor kleine bedrijven in Puycheny.

De tegels vallen op als de laatste in Limousin om een drooggebied te behouden in 1947, het jaar van sluiting, en om manuele vormen te beoefenen. De productie omvatte platte of gebogen tegels, volle bakstenen en broodoventegels. De indeling van gebouwen, georganiseerd rond een centrale ruimte omringd door drogers en een opslagruimte naast de oven, vormt een samenhangend en representatief geheel van bescheiden vestigingen van de periode.

Gerangschikt Historisch Monument op bevel van 28 september 2009, de Aupeix tegel-brickery getuigt van een verloren vakmanschap. De architectuur en horizontale werking, van opslag tot koken, bieden een uniek overzicht van pre-industriële technieken. Tegenwoordig getransformeerd in een workshop-museum onder de naam Puycheny Earth Museum, het laat toe om deze technische en sociale erfgoed limousin te ontdekken.

De locatie van de site, hoewel gedocumenteerd (officieel adres op Saint-Hilaire-les-Places, code INSEE 87150), heeft een geografische nauwkeurigheid die als bevredigend wordt beschouwd (niveau 6/10). Deze relatieve onnauwkeurigheid kan worden verklaard door de isolatie ervan of door veranderingen in de plaatselijke stedelijke structuur. De site blijft een belangrijke marker van de landelijke industriële geschiedenis van Haute-Vienne.

In tegenstelling tot andere tegels in de regio, Aupeix nooit mechanisatie aangenomen, waardoor het behoud van voorouderlijke methoden tot de sluiting ervan. Deze keuze, waarschijnlijk gekoppeld aan de kleine omvang van het bedrijf, maakt het een casestudy voor technische historici. De archieven vermelden haar activiteiten tot 1947, toen zij uiteindelijk haar productie staakte, wat het einde markeert van een tijdperk voor lokale ambachten.

Het museum toont niet alleen de instrumenten en productieprocessen, maar ook de sociale rol van deze tegels in plattelandsgemeenschappen. Deze locaties waren vaak economische hubs, die essentiële bouwmaterialen voor lokale habitats en infrastructuur leveren. Hun geleidelijke verdwijning in de 20e eeuw weerspiegelt industriële veranderingen en centralisatie van de productie.

Externe links