Mijnbouw XVIe siècle (≈ 1650)
Periode van de belangrijkste mijnbouwactiviteit.
20 décembre 1994
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 20 décembre 1994 (≈ 1994)
Registratie van overblijfselen en ondergrondse netwerken.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Ondergrondse netwerken en oppervlakteresten van de oude mijn (cad. D 399, 400, geplaatst Rain de l'Horloge, 427 t/m 429, 449, 462 t/m 466, 468, 481, 796/467, 797/467, 605, 633, 643, 865/634, 866/634, 931/457, 918/438, 919/438, 431 t/m 433, 439, 870/438, 604, 1504/451, 453 t/m 455, 458, 469, 825/450, geplaatst Faunoux, 482, placedit Raunenthal, 721, 724, 725, 1272/722, geplaatstit Lernithal, 755 t/m 759, 760a, 760b, geplaatst Jakobsmatten, 764, plaatste Kesselweisstanne, 884/793 Steinkoopfel, Hirtzenberg und Neuenberg: binnenkomst bij beschikking van 20 december 1994
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen specifieke historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De zilvermijnen in het Neuenbergmassief, gelegen in Sainte-Marie-aux-Mines in de Haut-Rhin, zijn zilverhoudende loodmijnen (galeen) die voornamelijk in de zestiende eeuw werden geëxploiteerd. Ze volgen de voormalige Gallo-Romeinse mijnen van de Altenberg op en zijn een belangrijke getuigenis van mijnbouwactiviteiten tijdens de Renaissance. Deze goed bewaarde mijnen zijn nu geclassificeerd als historische monumenten en sommige delen zijn via lokale verenigingen toegankelijk voor het publiek.
De overblijfselen van deze mijnen worden verspreid op verschillende locaties in het Neuenbergmassief, waaronder de Rain de l'Horloge, Rauenthal en Lernithal. Deze sites huisvesten ondergrondse netwerken en oppervlakteresten, de zogenaamde Haldes, die overeenkomen met de dijk en tailings. Ongeveer 240 mijnen vormen deze set, waarvan ongeveer 30 werden onderzocht, waaruit de omvang van de mijnbouw op dat moment blijkt.
De Neuenbergmijnen werden bij beschikking van 20 december 1994 als historische monumenten opgesomd. Deze bescherming omvat zowel ondergrondse netwerken als oppervlakteresten, verspreid over verschillende percelen van Sainte-Marie-aux-Mines grondgebied. De eigendom van deze sites wordt gedeeld door de gemeente, particuliere eigenaren en verenigingen, waardoor hun behoud en toeristische exploitatie.
