Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het aquaduct van Nîmes, gebouwd tussen 40 en 80 n.Chr waarschijnlijk onder keizer Claude, is een meesterwerk van de Romeinse techniek. Het verbindt de fontein van Eure nabij Uzès met Nîmes voor ongeveer 50 km, het oversteken van de Gardon door de brug van de Gard. Uit recent onderzoek (1984-1990) is gebleken dat er twee gebruiksfasen zijn: een eerste periode van 150 jaar met helder water, gevolgd door een progressieve degradatie uit de derde eeuw, met een waarschijnlijke stopzetting in de zesde eeuw.

De route van het aquaduct kruist de Nîmes garrigue en omvat verschillende kunstwerken, waaronder bogen en bruggen zoals Pont-Rou of Font Menestière. Een ontdekking in 2023 suggereert een uitbreiding van de collectie naar de bronnen van de Moulin Neuf in Saint-Quentin-la-Poterie, die meer dan 2 km aan zijn oorspronkelijke lengte toevoegt. Het systeem werd ontworpen met een constante helling van 25 cm/km, waardoor een stroom van 35.000 m3/dag.

De constructie gebruikte innovatieve materialen voor de tijd: een betonstraal van kalk en kalksteen, rechte voeten met waterdichte coatings, en een kluis bedekt met een roodachtige coating genaamd malta (mengsel van kalk en kwartszand rijk aan ijzeroxide). Namaak versterkt sommige secties. Het ensemble illustreert de Romeinse beheersing in hydrauliek en architectuur.

Het monument werd geleidelijk beschermd: de brug van de Gard werd geclassificeerd in 1840, gevolgd door het kastelumdivisorium de Nîmes in 1875. Andere delen (Arch de la Combe Pradier, Ponts de Vers-Pont-du-Gard) werden beschermd tussen 1979 en 1999, wat het belang van het erfgoed weerspiegelt. De overblijfselen van Sernhac, geregistreerd in 1998, omvatten percelen doorkruist door het aquaduct.

Wetenschappelijke studies, zoals die van Émile Espérandieu (1926) of geochemische analyses van concreties (1986), hebben bijgedragen tot de wederopbouw van zijn operationele geschiedenis. Het aquaduct getuigt van de banden tussen Nîmes en zijn land, evenals de Romeinse waterbeheerstechnieken, die vandaag nog zichtbaar zijn in het Occitaanse landschap.

Externe links