Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Lequeduct van Mons tot Fréjus, gebouwd in de 2e eeuw (hoewel sommige bronnen een bouw uit de 1e eeuw oproepen), was een belangrijk Romeins werk om de stad van water te voorzien. Het was 41.567 meter lang, aanvankelijk uit de Foux de Montauroux getrokken, voordat het werd voltooid door de bron van de Sianole ongeveer 20 jaar later, waardoor het "bicephalous". Zijn route, meestal ondergronds, volgde een gemiddelde helling van 1,1%, met spectaculaire luchtsecties naderen Fréjus, waar emblematische bogen zoals die van Sénéquier of de St. Croix brug blijven. In 1886 werd een Historisch Monument opgericht, het illustreert de Romeinse techniek, ondanks onzekerheden over de duur of de financiering ervan.

De aanleg van de pijpleiding werd gekenmerkt door technische uitdagingen, waaronder de oversteek van het Lac-Taillée, waar een monumentale loopgraaf een ingestorte tunnel verving, of de steile afdalingen van Pibresson en Callian plateau (8% helling zonder een vertragingssysteem). De gebruikte materialen zijn kalkmortel, tegel, en lokale stenen weerspiegelen aanpassing aan verschillende geologische hulpbronnen (karst, sediment, metamorfie). De begeerde valleien, doorkruist door bruggen in plaats van omzeild, waren zwakke punten: de dam (1 mm/jaar van carbonaat afzettingen) en de Middellandse Zee overstromingen regelmatig beschadigde de structuur, waarvoor wederopbouw.

Het bleef in dienst voor ongeveer 305 jaar, tot het beleg van Fréjus in 1590, toen het werd gesaboteerd om de Hugenoten te verhongeren (Carcist). De route werd gedeeltelijk hergebruikt: in 1794 voor een gemeentelijke waterleiding, in 1892 voor een asbestcementlijn (brandstof Fréjus en Saint-Raphaël), en zelfs vandaag, waar 5 tot 7 km van de oorspronkelijke route nog steeds functioneel zijn. Opmerkelijk zijn de overblijfselen, zoals de Arches de l'Esquine, de Pont du Gargalon of de Galerie des Vaux (852 m), terwijl delen verdwenen onder het Lac de Saint-Cassien (gecreëerd in 1962) of toen de Malpasset dam brak (1959).

Het werk, van extreme hardheid, onderscheidt zich door het ontbreken van decoratie, met uitzondering van een buste in bas-reliëf aan de bogen van de Bouteillère, symbool van de Romeinse macht. De zeldzame bezienswaardigheden van bezoek en de afwezigheid van sifons (behalve moderne toevoegingen) onderstrepen een pragmatische opvatting. Carbonaatafzettingen, bestudeerd voor hun jaarlijkse stritatie, bieden nu indices van het oude klimaat van de regio. Ondanks de verwoestingen in verband met de verstedelijking (thermen van Villeneuve verdwenen), blijft het aquaduct een belangrijke getuigenis van de Romeinse hydrauliek in de Provence, waarbij het technisch erfgoed en de hedendaagse herbeplantingen worden vermengd.

Externe links