Crédit photo : Clem Rutter, Rochester Kent - Sous licence Creative Commons
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen
Tijdlijn
Antiquité
Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
100
200
300
400
500
600
700
…
1800
1900
2000
40-80 ap. J.-C.
Bouw van een aquaduct
Bouw van een aquaduct 40-80 ap. J.-C. (≈ 60)
Waarschijnlijke periode onder Keizer Claude
IIIe siècle
Afbraak van het werk
Afbraak van het werk IIIe siècle (≈ 350)
Aardse afzettingen in het kanaal
VIe siècle
Waarschijnlijk einde van de operatie
Waarschijnlijk einde van de operatie VIe siècle (≈ 650)
Geschatte terugtrekking na deze periode
1840
Rangschikking van de Gardbrug
Rangschikking van de Gardbrug 1840 (≈ 1840)
Eerste bescherming voor historische monumenten
1984-1990
Nieuw archeologisch onderzoek
Nieuw archeologisch onderzoek 1984-1990 (≈ 1987)
Studies ter bevestiging van datering en werking
2023
Ontdekking van een verlenging van de route
Ontdekking van een verlenging van de route 2023 (≈ 2023)
+2 km naar Saint-Quentin-la-Poterie
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De archeologische overblijfselen van het Nîmes-aquaduct en de percelen die door de route worden overgestoken of begrensd (Box AB 29, 34, 46, 47, 68, 77, 86, 92): inschrijving bij beschikking van 13 januari 1998
Kerncijfers
Claude - Romeinse keizer
Waarschijnlijke regel tijdens de bouw
Émile Espérandieu - Archeoloog
Oprichtingsstudie in 1926 over de watervoorziening
Oorsprong en geschiedenis
Het aquaduct van Nîmes, gebouwd onder het Romeinse Rijk tussen 40 en 80 na Christus (waarschijnlijk onder keizer Claude), had de functie om water uit de fontein van Eure bij Uzes naar Nîmes te brengen, op een 50 km lange route door de garrigue. Een ontdekking in 2023 suggereert een uitbreiding van 2 km naar de bronnen van de Moulin Neuf in Saint-Quentin-la-Poterie, waardoor het eerste inzicht in de route wordt gewijzigd. De kruising van de Gardon door de brug van de Gard, een architectonisch meesterwerk, markeert het hoogtepunt van dit werk.
Uit de studies van Émile Espérandieu (1926) en later onderzoek (1984-1990) bleek dat er twee fasen van het gebruik waren: een eerste periode van optimale werking met helder water gedurende 150 jaar, gevolgd door afbraak vanaf de derde eeuw, gekenmerkt door aardlagen. Waarschijnlijk is het na de zesde eeuw gestopt met functioneren. De constructie was gebaseerd op een constante helling van 25 cm/km, waardoor een debiet van 35.000 m3/dag, en gebruikte innovatieve materialen zoals malta, een waterdichte coating op basis van kalk en rood kwarts.
In de 19e eeuw werd een tweede kanaal gebouwd om het oude aquaduct gedeeltelijk te verdubbelen, met een grotere diameter (2.20 tot 3 m). Dit project, nu verlaten, volgde een bijna identiek patroon, soms bovenop het Romeinse werk, waardoor hun onderscheid moeilijk. Archeologische overblijfselen, ondergronds of zichtbaar (zoals de Pont-Rou of Font Menestière bruggen), zijn sinds 1840 beschermd voor de Pont du Gard, en geleidelijk ingedeeld of vermeld tussen 1979 en 1999 voor de andere secties.
De bescherming van het erfgoed omvat alle percelen die het aquaduct doorkruist, als gevolg van variaties in de reliëf sinds de oudheid (alluviale afzettingen, erosie). De resten worden ter plaatse bewaard voor hun wetenschappelijke waarde of verbeterd voor het publiek, zoals kunstwerken. Het aquaduct illustreert dus zowel het Romeinse genie als de moderne uitdagingen van het behoud van een monument zowel ondergronds als monumentaal.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen