Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Waters van Rungis, voornamelijk gelegen in Arcueil, maar ook uitgestrekt over Rungis, Fresnes, L'Haÿ-les-Roses, Cachan, Gentilly en Parijs 14e, is een belangrijk hydraulisch systeem van de 17e en 19e eeuw. Het bestaat uit verschillende boven elkaar geplaatste structuren, waaronder de Medici aquaducten (1613-169) en de Vanne (eind 19e), ontworpen om de wateren van de Vanne, Loing en Lunain naar Parijs te vervoeren. Deze rivieren nemen hun bron in Bourgondië, Champagne en Gâtinais, reizen tot 160 km voordat ze de hoofdstad voeden, met een stroom van 145 000 m3 per dag nog steeds.

Het Medici aquaduct, in opdracht van Marie de Medici om zijn paleis in Luxemburg en zijn tuinen te voeden, werd gebouwd in steen onder leiding van Thomas Francine. Zijn garnituren dragen sporen van steen kleermakers, getuigenissen van de ambachtelijke technieken van het tijdperk. Deze 379 meter lange structuur, bestaande uit 9 arcades, diende later als basis voor de Vanne Waterway, gebouwd door Eugène Belgrand tussen 1867 en 1874. De laatste, 38 meter hoog en een kilometer lang, werd gedeeltelijk beschadigd tijdens de Parijse Commune in 1871 door geweerschoten van de veelzijdige troepen.

De minder imposante Ling en Lunain waterleiding maakt gebruik van een sifon systeem langs de hellingen, met alleen het centrale deel wordt verhoogd om de vallei over te steken. De vier aquaducten, waaronder een Gallo-Romeinse vestige (misschien gekoppeld aan de thermale baden van Cluny), illustreren de evolutie van hydraulische technieken gedurende twee millennia. Sinds 2009 worden ze 's nachts verlicht en benadrukken ze dit industriële en architectonische erfgoed. Hun aanwezigheid markeerde ook populaire cultuur, verschijnend in films als Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain of Le Clan des Sicilians.

Gerangeerd Historisch Monument in 1988 en 1991, het ensemble bevat genummerde looks en beschermde delen tussen Arcueil en Cachan. De sporen van de geschiedenis zijn zichtbaar, van de graffiti van de 17e eeuwse koetsen tot de kogels van 1871. Tegenwoordig is het eigendom van de gemeenten, het blijft een symbool van de Franse techniek, mengen oude erfgoed, Renaissance en industriële revolutie.

Externe links