Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Gier Waterway, 85 km lang, is de meest imposante van de vier Romeinse aquaducten die Lugdunum (Ancient Lyon) serveren. Aangedreven door de Gier bronnen, zijrivier van de Rhône, onderscheidt het zich door zijn opmerkelijke staat van instandhouding en zijn complexe indeling, waarbij loopgraven, tunnels, brugsifonen en luchtbogen worden gecombineerd. De bouw, oorspronkelijk toegeschreven aan Claude of Auguste, werd gespecificeerd in 2018 dankzij de dendrochronologie: de funderingen van Beaurenant's brug-sifon dateren uit 110 AD, waardoor de realisatie ervan onder Trajan, met een mogelijke afronding onder Hadrianus. Het werk toont uitzonderlijke technische beheersing, met een gemiddelde helling van 1,1 m/km en een geschatte stroomsnelheid van 15.000 m3/dag.

De bescherming van het aquaduct werd geregeld door gegraveerde pilaren, zoals de Pierre de Chagnon (1887) en de Pierre du Rieu (1996), die het ploegen, planten of planten in de buurt verbieden. Deze inscripties, gedateerd uit de Hadriaanse tijd, nemen een Augustische wet van 11-9 v.Chr. De route, bestudeerd in de 16e eeuw door wetenschappers als Pierre Sala of Guillaume du Choul, werd precies in de 19e eeuw door Paul de Gasparin en Germain de Montauzan in kaart gebracht. Deze laatste, in zijn proefschrift van 1908, gaf de meest uitgebreide beschrijving, met de nadruk op de technische perfectie en uitbreiding over 86 km, waaronder 4 grote sifons en 73 km bedekte loopgraven.

Een van de meest spectaculaire overblijfselen zijn de Beaurenant Siphon Bridge (geclassificeerde in 1875), het oversteken van de Yzeron met een hoogte van 140 m, en de bogen van de Air Plat in Chaponost, versierd met een zeldzame cross-linked muur. Het Soucieu Reservoir (in 1930 geclassificeerd) en de Cresta batterijen (1986) completeren de beschermde secties. Recente restauraties, zoals die van de Bogen van Chaponost (2009-2010), hebben deze structuren bewaard met behulp van Romeinse technieken. Aquaduct, geselecteerd voor de Erfgoed Lotto in 2018, blijft een symbool van de oude techniek en een instandhoudingsprobleem.

Zijn route, van de hoogten van Saint-Chamond (Loire) tot Fourvière, combineert het reliëf met verschillende technische oplossingen: tunnels van 825 m (Mornant), bruggen-kanalen (Jurieux, Granges), en bezoeken die volgens de aanbevelingen van Vitruve worden afgelegd. Een eigenaardigheid intriges archeologen: de redundante bypass van de Durèze vallei door een sifon en een loopgraaf van 11,5 km, misschien door initiële storingen. Materialen, zoals het reticulatum of het signinum, tonen een zeldzame Italiaanse invloed in Gallië.

De geschiedenis van zijn ontmanteling en herontdekking weerspiegelt de evolutie van kennis. Vanaf de 16e eeuw, antieke dealers zoals Symphorien Champier of Claude de Bellièvre vermeldde zijn bestaan, maar het was in de 18e eeuw, geconfronteerd met watertekorten, dat de Académie de Lyon opnieuw haar studie. De werken van Delorme (1760) en Flacheron (1840) leggen de basis voor modern onderzoek, terwijl opgravingen van de 21e eeuw (2018 in Sint-Jozef) nog steeds begraven secties onthullen. Vandaag, minder dan 100 blikken op de geschatte 1000 zijn gevestigd, waardoor een deel van het mysterie aan dit emblematische monument.

Externe links