Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Gier Waterway, 86 km lang, is een van de vier oude aquaducten die Lugdunum (Lyon) serveren. Waarschijnlijk gebouwd onder Trajanus (ongeveer 110 n.Chr.), trekt het water uit de rivier de Gier, zijrivier van de Rhône. De route, bestudeerd uit de 16e eeuw door wetenschappers als Pierre Sala en Guillaume Marie Delorme, combineert tunnels, bruggen-sifonen en overdekte loopgraven. Het deel van de Langonand in Saint-Chamond bestaat uit een 200 m lange waterbrug over de Janonvallei, gedeeltelijk begraven in 1998.

De datering van de waterleiding werd besproken: aanvankelijk toegeschreven aan Claude of Auguste, de ontdekking in 2018 van houten vormen gedateerd 110 A.D. (Trajan regel) toegestaan om de bouw ervan te verduidelijken, hoewel een afwerking onder Hadrianus blijft mogelijk. Sommige beschermingspunten, zoals de Pierre de Chagnon (1887), getuigen van strenge regels voor het behoud van het werk, waarin een Augusiaanse wet is opgenomen die het ploegen of planten in de buurt verbiedt.

Gerangschikt als Historisch Monument in opeenvolgende golven (1875, 1912, 1930, 1986), maakt het aquaduct gebruik van verschillende Romeinse technieken: sifons (Dureze, Yzeron), tunnels (825 m in Mornant), en kanaalbruggen zoals die van de Air Plat (Chaponost), versierd met reticulatum. Het gedeelte van de Langonand, beschermd in 2022, bevat vijf batterijen zichtbaar van de zeven tot negen originelen, illustraties Romeinse techniek aangepast aan het reliëf.

Modern onderzoek, van het werk van Germain de Montauzan (1908) tot recente opgravingen, heeft de kennis van zijn route en van zijn 1000 kijkbeurten verfijnd volgens de aanbevelingen van Vitruve. Ondanks de verslechtering (verhuizing van een sectie naar Chaponost in 2006), zijn restauraties (2010 in Chaponost) en wettelijke bescherming gericht op het behoud van dit uitzonderlijke erfgoed, geselecteerd voor de Erfgoed Lotto in 2018.

Het aquaduct van de Gier symboliseert de climax van de Romeinse hydraulische techniek in Gallië en combineert technische innovatie (hogedruksifonen, waterproof mortier opus signinum) en landschapsintegratie. De route, van Saint-Chamond naar Lyon, kruist 14 gemeenten, met karakteristieke resten zoals de brug-sifon van Beaurenant (123 m pijl) of de bogen van de Air Plat, geclassificeerd in 1900.

Externe links