Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het meer van de Yzeron, soms het aquaduct van Craponne genoemd, is een van de vier oude aquaducten die Lugdunum (Lyon) dienen. In tegenstelling tot anderen onderscheidt het zich door zijn vertakte structuur, die water van het bekken van de Yzeron en zijn zijrivieren opvangt. Zijn takken samenvloeien bij Grézieu-la-Varenne en Craponne, waar overblijfselen van de toernooien, overblijfselen van een dubbele sifon met tussenbekken. De bouw, gedateerd tussen 21 v.Chr. en 30 v.Chr., maakt het de tweede Lyon aquaduct chronologisch gebouwd onder Augustus.

Het bestaan van dit aquaduct is al lang omstreden. Al in 1520 roept Pierre Sala de "roix toren" (toerillon) op als overblijfselen van waterleidingen, maar Guillaume Delorme (1760) en François Gabut (1880) beschouwen ze als denkbeeldig of gekoppeld aan landelijke villa's. Jérôme Chipier (1862) en Baron Raverat (1887) verdedigden zijn route, voordat Germain de Montauzan zijn rol in de voeding van Lugdunum in 1908 bevestigde. Recente studies (2023), waarbij koolstof 14 en dendrachronologie worden gecombineerd, bevestigen de constructie rond de verandering van het tijdperk.

Met een lengte van 26 tot 40 km, afhankelijk van de takken, het water verlaten op een hoogte van 710 tot 715 meter, waarvoor break-slope valt om slijtage te beperken. Het geschatte debiet lag tussen 12.000 en 15.000 m3/dag in het huidige Lyon district van Point-du-Jour. De overblijfselen geclassificeerd (1982) in Craponne, zoals de twee stapels van de toernooien, illustreren het systeem van opeenvolgende sifonen, uniek onder de Lyon aquaducten.

De gemeente grenst aan Yzeron, Vaugneray en Francheville. De lay-out, bestudeerd door Montauzan, onthult een techniek aangepast aan een ruig terrein, met meerdere vangsten (Pollyonnay, Vaugneray). Ondanks de eerste debatten over de bestemming wordt de rol van Lugdunum in de stedelijke voorziening nu erkend, als aanvulling op die van de Gier, Brévenne en Monts d'Or aquaducts.

Externe links