Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Bourse du Travail de Calais, gebouwd tussen 1937 en 1939 door architect Roger Poyé, is gelegen in het arbeidersdistrict Saint-Pierre op Place Crèvecoeur. Dit veelzijdige gebouw, zowel een vakbond als een overdekte markt, onderscheidt zich door zijn vierkante plan (26 m breed, 29 m hoog) en zijn betonnen gevels bedekt met donkerbruine briketten. De hoofdhoogte, versierd met een allegorische basreliëf van 3 x 8,50 m, getekend door de beeldhouwer R. Coin (die vrede en arbeid vertegenwoordigt), domineert een bakstenen ingang die leidt naar een met Marianne versierde zaal, ook vanuit Coin. De interieurgaleries, doorspekt met bas-reliëfs gewijd aan industrie en landbouw (door A. Marissal), leiden naar een uniehal van 1200 zetels, versierd met een monumentale fresco van de schilders Max en Paule Ingrand vieren de lokale handel.

Het project, geïnitieerd als onderdeel van de grote werken van de jaren dertig, vervangt een voormalig washuis en integreert voor het gerechtsgebouw en de kerk van de buurt. Het gebouw, ontworpen voor de Caliasiaanse vakbonden, werd kort voor de Tweede Wereldoorlog voltooid, zonder officiële inhuldiging en vervolgens gevorderd door de Duitsers tijdens de bezetting. De architectuur, gekenmerkt door Art Deco elementen (verticale betonnen baaien, decoratieve notenbalken, zenitale verlichting), illustreert het belang van arbeidersbewegingen in de 20e eeuw stedebouw. Het gebouw is gedeeltelijk gerestaureerd in de jaren negentig (in 1994, gevels in 1998), het blijft een belangrijke getuigenis van Poyé's werk en van het Caliasiaanse sociale leven, het mengen van praktische functies en republikeinse symbolen.

De vakbondskamer, het hart van het complex, wordt gekenmerkt door de kluis verlicht door 18 personeelsniches en het podiumframe versierd met de fresco van de Ingrands, rechtsonder getekend. De ingangen van de overdekte markt, gelegen op de hoeken van het gebouw, zijn beschut door betonnen marques verlicht met glazen kasseien, terwijl de meer sobere zijgevels hebben metalen ramen vervangen tijdens restauraties door PVC huizen. Het ensemble, beschermd bij decreet van 28 juni 2000, belichaamt zowel een technische realisatie (innovatief gebruik van beton) als een politieke wil om de arbeidswereld in de stedelijke ruimte te verbeteren.

Externe links