Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

La Ruche is een stad van kunstenaars opgericht in 1902 door beeldhouwer Alfred Boucher in het 15e arrondissement van Parijs. Op de 2e pas van Dantzig worden elementen van de Universal Exhibition van 1900 hergebruikt, waaronder het Bordeaux wijnpaviljoen (metaalstructuur van Gustave Eiffel) en het raster van het damespaviljoen. Deze plaats van 5000 m2, georganiseerd rond een achthoekig gebouw van drie verdiepingen, huisvest ongeveer 60 workshops van 30 m2 elk. Zijn naam roept de intense creatieve activiteit van de bewoners op, vergeleken met bijen.

La Ruche is ontworpen om jonge, hulpeloze kunstenaars te ondersteunen en verwelkomt belangrijke figuren van moderne kunst zoals Amedeo Modigliani, Chaim Soutine, Marc Chagall, Fernand Léger en Constantin Brâncuși. Tussen 1902 en 1910 werd het een artistiek huis dat met het Bateau-Lavoir de Montmartre meedeed. Een 300-zits theater, nu weg, zag Louis Jouvet daar beginnen en verwelkomde persoonlijkheden als Jacques Copeau. In 1910 waren er 90 kunstenaars en 110 workshops, met strikte regels, waaronder tekensessies met levende ontwerpen.

La Ruche is in 1972 een historisch monument geworden voor zijn gevels en daken en blijft een actieve plek met ongeveer 60 werkplaatsen bezet door kunstenaars die voor het leven huren. Sinds 1985 is de stichting La Ruche-Seydoux, erkend als openbaar nut, verantwoordelijk voor het beheer ervan. Een tripartiete overeenkomst ondertekend in 2009 met Total en Heritage Foundations financiert het herstel ervan. Sinds 2017 heeft een beurszaal op de begane grond twee maandelijkse openingen, hoewel de toegang tot de rest van de stad beperkt is, behalve tijdens Heritage Days.

Internationaal werd in 1981 een replica van La Ruche gebouwd in Hokuto, Japan, om kunstenaars te verwelkomen. In Frankrijk behoudt de Parijse site haar historisch prestige, gekoppeld aan haar rol in het ontstaan van de 20e eeuwse artistieke avant-garde. De unieke architectuur, het combineren van industrieel erfgoed en creatieve roeping, maakt het een symbool van het Montparnassisch boheemse leven.

De iconografie van La Ruche omvat werken zoals La Ruche vanuit het raam van de werkplaats (1916) van Pinchus Krémègne, of eerbetoon zoals Soutine (1993) van Eduardo Arroyo. Deze voorstellingen getuigen van zijn blijvende invloed op de kunstenaars die er woonden. Vandaag de dag, hoewel het in normale tijden voor het publiek gesloten is, blijft het een mythische plaats, beheerd door privé-mecenaat en overheidssubsidies.

Externe links