Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De outdoorschool van Suresnes, gebouwd tussen 1932 en 1936 door architecten Eugène Beaudouin en Marcel Lods, werd door burgemeester Henri Sellier in opdracht gegeven om kinderen met tuberculose of ademhalingsbreekbaarheid te scholen. Geïnspireerd door de internationale hygienistische beweging, was het project gericht op een gezonde, luchtige en zonnige omgeving met geglazuurde paviljoens en outdoor educatieve terrassen. De site, gelegen op de zuidelijke helling van de berg Valérien, genoot een optimale oriëntatie en een park van twee hectare behouden.

De school werd in 1936 ingehuldigd als model voor architectonische en educatieve innovatie, waarbij medische follow-up, fysieke activiteiten en aangepaste scholing werden gecombineerd. De acht paviljoens verbonden door galerijen, verwarmd door de grond en uitgerust met verplaatsbare glazen muren, lieten kinderen toe om de cursussen binnen en buiten te volgen volgens het weer. Een reusachtige wereldbol, geclassificeerd als een historisch monument in 2002, diende als een emblematische educatieve tool. Het etablissement, dat vanaf 1954 door de gemeente en vervolgens door de staat werd beheerd, huisvestte tot 300 kinderen vóór de sluiting in 1996.

Gerangschikt een historisch monument in 2002, de school illustreert de erfenis van de Tuinsteden en sociaal beleid van de inter-oorlogsperiode. Na decennia van degradatie heeft zijn toekomst gefluctueerd tussen rehabilitatieprojecten (het museum van terrorisme in 2021, verlaten in 2025) en risico's van vernietiging. In het Suresnes Museum of Urban and Social History en het Nationaal Museum of Education in Rouen worden Archieven en voorwerpen met betrekking tot zijn geschiedenis bewaard.

Architecten Beaudouin en Lods, pioniers van moderne architectuur, hebben avant-garde principes toegepast: modulaire ruimtes, gebruik van beton en glas, en landschapsintegratie. Hun samenwerking met de docent Louis Boulonnais en hun bezoek aan de school van de Cliostraat in Amsterdam hebben het ontwerp beïnvloed. Het hoofdgebouw, 200 meter lang, en de kubieke paviljoens met open glazen gevels weerspiegelen deze zoektocht naar licht en hygiëne.

De school markeerde ook de lokale sociale geschiedenis dankzij figuren als Simonne Lacapère, directeur en locoburgemeester in de jaren zeventig. Zij ontwikkelde aanpassingen voor kinderen met een handicap en droeg in 1989 bij aan een VN-Verdrag inzake de rechten van het kind. Ondanks de structurele achteruitgang (afdichtingsproblemen sinds 1979) blijft de site een symbool van educatieve en architectonische utopieën van de twintigste eeuw.

Externe links