Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Montaignelaan, gelegen in het 8e arrondissement van Parijs, strekt zich uit tussen de Place de l'Alma en de rotonde van de Champs-Élysées. Het is 33 meter breed en markeert de zuidelijke grens van de "dor driehoek," een district synoniem met luxe en verfijning. Geserveerd door Alma-Marceau metrostations (lijn 9) en Franklin D. Roosevelt (lijnen 1 en 9), onderscheidt het zich door zijn warme sfeer, contrasterend met de drukte van de naburige Champs Elysées. De omheinde tuinen, die Engelse cursussen oproepen, en de zachte helling naar de Champs-Elysées maken het tot een populair adres sinds de 19e eeuw.

Oorspronkelijk, in de 17e eeuw, was de laan slechts een pad naar de tuiniershutten van het moeras van de Gourdes, een moerasrijke land van de dames van de Visitation-Sainte-Marie. Rond 1720 werd "Avenue Verte" geplant met dubbele rijen iepjes in 1770 in de volgorde van de markies de Marigny, directeur van de Koningsgebouwen. Het werd hernoemd tot "Allée des Veuves" vanwege zijn reputatie als een plaats van galante ontmoetingen, het was de thuisbasis van saaie gunguettes, zoals beschreven door Eugene Sue in Les Mysteres de Paris (1838). In 1792 werden de kroonjuwelen gestolen uit het Hôtel du Garde-meuble onder een iep verborgen.

De laan kreeg zijn huidige naam in 1850 als eerbetoon aan de filosoof Michel de Montaigne (1533-1592). Op de Universele Tentoonstelling van 1855 werd het Palais des Beaux-Arts opgericht, wat het begin markeerde van zijn transformatie tot een wereldse plaats. In de 19e eeuw werd het residentieel, het verwelkomen van de adel en de hoge bourgeoisie in particuliere hotels. In de 20e eeuw trok zijn prestige modeontwerpers en industriëlen aan: Christian Dior installeerde zijn huis daar in 1946, gevolgd door andere grote luxe merken. Vandaag de dag zijn er boetieks van Franse en buitenlandse merken, paleizen zoals de Plaza Athénée en culturele instellingen zoals het theater Champs-Élysées, geclassificeerd als een historisch monument in 1957.

De avenue Montaigne wordt ook gekenmerkt door internationale twinningen met iconische slagaders van luxe, zoals Madison Avenue in New York (1987), de wijk Ginza van Tokio (1989), of Louise Avenue in Brussel (2008). Sinds 1973 heeft het Comité Montaigne, voorgezeten door figuren als Jean-Claude Cathalan, zijn imago bevorderd door gebeurtenissen als de Montaigne Oogst of Kerstverlichting. De commerciële huur, een van de hoogste in Parijs, weerspiegelt zijn uitzonderlijke status: in 2024 schommelt de gemiddelde prijs per vierkante meter tussen 13,239 € en 30.681 €.

Een van de opmerkelijke gebouwen zijn het Durfort Hotel (nr. 9), gebouwd in 1884 in neo-Louis XV stijl, of het voormalige Porgès Hotel (nr. 18), gesloopt in de jaren 1960, die een kunstcollectie herbergde en diende als een informele bijlage bij de Oostenrijkse ambassade. No. 30, een voormalig hotel in Millon d'Ailly de Verneuil, verwelkomde Christian Dior in 1946, terwijl no. 50, een hotel in La Riboisière, was de zetel van Madeleine Vionnet naaihuis in de jaren 1920. Persoonlijkheden zoals Marlene Dietrich (nr. 12), Lee Radziwill (nr. 49), of Emir Abd-El-Kader (nr. 22) hebben er gewoond.

De laan was ook het toneel van opmerkelijke architectonische verdwijningen, zoals het Pompeiaanse Huis (nr. 16-18), gebouwd in 1856-1860 voor prins Napoleon en geïnspireerd door de ruïnes van Pompeii. Het werd in 1892 vervangen door het Hotel Porgès en vervolgens door een modern gebouw in de jaren zestig. Een ander verlies van erfgoed is het Mabille Bal (nr. 49-53), een populair 19e-eeuws festival, verwoest in 1882. Deze metamorfosen illustreren de evolutie van de laan van een plaats van marginale genot tot een symbool van Parijse luxe.

Externe links