Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Nationaal Bad van Plumbières-les-Bains, oorspronkelijk Royal Bath, New Bath of Imperial Bath, werd gebouwd op de site van het voormalige klooster van Capuchins Sainte-Barbe, opgericht in 1649 door François du Chesne en verdween in 1791 tijdens de revolutie. Conventuele gebouwen, verkocht als nationaal eigendom in 1794, werden omgezet in distilleerderijen en vernietigd in 1811. De staat verwierf het terrein en in 1810 toevertrouwde de architect Nicolas Grilllot de bouw van een nieuwe thermische inrichting, waarvan de werken varieerden van 1812 tot 1819. In de 19e eeuw werden uitbreidingen en een terrastuin toegevoegd, terwijl het huis Lorette, een bijgebouw van het keizerlijke bad, tussen 1820 en 1822 werd herbouwd.

In 1930 stelde architect Robert Danis in het licht van de concurrentie van andere kuuroorden en gebruikerskritiek een grote reconstructie van het gebouw voor, waarbij alleen de hoofdgevel behouden bleef. Het werk, uitgevoerd van 1932 tot 1935, volledig gemoderniseerd het interieur. In 1931 onthulden de winningen van mineraalwater de Gallo-Romeinse hydraulische constructies, die de vroegere thermische roeping van het terrein benadrukten. In 1998-1999 werd een definitieve renovatie uitgevoerd, voornamelijk voor cabinetegels. De klassieke gevel, daken en mozaïeken van de pompruimte werden in 2001 geclassificeerd als historische monumenten.

De inrichting illustreert de architectonische evolutie van de thermale baden, waarbij neoklassiek erfgoed en functionele aanpassingen aan de behoeften van de twintigste eeuw worden gecombineerd. De geschiedenis weerspiegelt ook de economische en sociale belangen van kuuroorden, gekenmerkt door rivaliteit tussen steden en aanpassing aan de verwachtingen van de curisten. Gallo-Romeinse ontdekkingen herinneren ook aan de lange thermische traditie van Plumbières, daterend uit de oudheid.

Externe links