Napoleoniaanse bank à Schillersdorf dans le Bas-Rhin

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Napoleontische bank in Schillersdorf, uit 1860, maakt deel uit van een Elzastraditie uit het begin van de 19e eeuw. Deze openbare stenen banken, vaak vergezeld van bomen (zuivel of kastanjebomen), waren bedoeld voor boeren die markten bezochten. Vrouwen legden hun manden op hun hoofd, terwijl mannen hun kappen ophingen. Hun ontwerp voldeed aan een praktische behoefte: een schaduwrijke stop langs gemeenschappelijke wegen en wegen aanbieden.

De oorsprong van deze banken dateert uit 1811-1812, toen de prefect van Bas-Rhin Adrien de Lezay-Marnesia een initiatief lanceerde om de geboorte van de koning van Rome (zoon van Napoleon I) te herdenken. In een circulaire van 22 april 1811 werd aan de gemeenten de opdracht gegeven om elke 2,5 km een door de gemeenten gefinancierd huis op te richten. Deze Nabiele Bänk ("Napoléon banken") moesten vergezeld worden van 4 tot 5 bomen, met als symbolische inscriptie: "We zijn het de koning van Rome verschuldigd." Ongeveer 125 banken werden gebouwd in 1811, maar weinigen overleefden.

Een tweede golf van constructies vond plaats in 1853-1854, onder impuls van de prefect Auguste-César West, die het idee van Lezay-Marnesia overnam om een gelofte te eren van Keizerin Eugénie de Montijo, echtgenote van Napoleon III. Deze keer nam het departement de kosten voor zijn rekening, waardoor 448 zandstenen oevers van de Vogezen konden worden gebouwd. Deze monumenten, vaak beschadigd door tijd of verwaarlozing, werden gedeeltelijk beschermd in de jaren tachtig door inscripties naar de historische monumenten.

De Schillersdorf Bank, gevestigd op CD 105, dateert uit 1860 op zijn dwarsdoorsnede. Het illustreert het gestandaardiseerde type uit de cirkel van 1853, met twee maten, een lage stoel en een bovenste plaat om de lasten te plaatsen. Gerangschikt in 1988, is het nu eigendom van het departement. De toestand weerspiegelt de historische situatie: na de Duitse annexatie van 1870 hebben de plaatselijke autoriteiten deze banken in 1910 "verouderd" beoordeeld vanwege het verlaten van de door de mens gesteunde haven ten behoeve van de rijtuigen.

Deze repo's, symbolen van een tijd waarin Elzas landelijk was en gekenmerkt werd door collectieve landbouwtradities, werden geleidelijk afgeschaft. Hun late bescherming (1980) weerspiegelt een hernieuwde interesse in dit vernaculair erfgoed, gekoppeld aan Napoleontische herinnering en 19e-eeuwse boerenleven.

Externe links