Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Notre Dame de Paradis Basiliek van Hennebont, gelegen in Morbihan, is een juweel van de flamboyante Bretonse Gotische architectuur. In 1514 werd zijn eerste steen gelegd door François Michart, Marshal-ferrant en fabricator. Het gebouw werd in 1524 gewijd door bisschop Geoffroy Le Borgne, alternatieve bisschop van Vannes. De kapel werd parochiekerk in 1590, ter vervanging van de voormalige kerk van Saint-Gilles. De bouwplaats, gekenmerkt door onderbrekingen, verspreidt zich over meerdere decennia, met een pijl voltooid rond 1570.

De kerk onderscheidt zich door zijn monumentale veranda, 65 meter hoog, en zijn driezijdige bed, geïnspireerd door de architectonische innovaties van de Notre-Dame de Quelven kapel. Hoewel gepland om in steen gewelfd te worden, kreeg het uiteindelijk een ommuurd frame in 1591-1592, toen valse gips gewelven in de 19e eeuw. In 1862 werd het monument door paus Pius X verheven tot de rang van kleine basiliek. Wonderbaarlijk gespaard tijdens de bombardementen in 1944, behoudt het opmerkelijke meubels, waaronder een 17e eeuws orgel.

Het meubilair omvat vijf gesmolten klokken aan het eind van de 19e eeuw, waaronder de zwaarste, Clotilde (1,539 kg), gesponsord door de bisschop van Vannes. Het orgel, gebouwd in 1642, door frater Nicolas de Sainte-Cécile, is een van de oudste in Bretagne. Zijn buffet, van Jacques Boyvaux-du-Mesnil, en instrumentaal deel zijn geclassificeerd als historische monumenten in 1980-1981. De glazen ramen van de 19e en 20e eeuw, evenals de opeenvolgende restauraties (vooral in de 19e eeuw onder leiding van de architect Halouis), hebben een aantal originele aspecten veranderd, zoals vangrails of baainetwerken.

Het gebouw illustreert de spanningen tussen de gemeenschap van Hennebont en de abdij van de Joie-Notre-Dame, op wiens grondgebied het gebouwd is. De basiliek ligt aan het einde van de "nieuwe stad," op 500 meter van de wallen, en symboliseert ook de stedelijke en religieuze dynamiek van de regio. De architectuur, het mengen van structurele stoutmoedigheid en sierrijkheid, maakt het een belangrijke getuigenis van Bretonse gotische kunst van het begin van de 16e eeuw.

De externe verhogingen, strikt symmetrisch, zijn ritmisch door voetheuvels overtroffen door pinakels, terwijl de noordelijke en zuidelijke poorten volgen het verlengde tympanum model van de kathedraal van Vannes. Het bed, met zijn krimp en twee-level ramen, creëert een illusionistisch piramidaal effect. Binnenin, het "donkere" schip, met verpletterde proporties, contrasteert met een slanke en lichtgevende koor, markeren een verlangen om het heiligdom te podium.

Historische bronnen vermelden quests om de kapel te voltooien tot 1554, en haar centrale rol in het lokale religieuze leven na 1590. De restauraties van de 19e en 20e eeuw, hoewel soms kritisch (zoals de bodyguards van 1925), stonden het behoud ervan toe. Vandaag de dag blijft de basiliek een actieve plaats van aanbidding en een beschermd erfgoed, omgeven door een plein geclassificeerd sinds 1939.

Externe links