Bassin de radoub, gelegen in de haven van Saint-Pierre

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Pierre Refit Basin is een marine structuur ontworpen voor het onderhoud en reparatie van schepen, gelegen in de haven van Saint-Pierre op het eiland La Réunion. Gemaakt in de tweede helft van de 19e eeuw, het tegemoet te komen aan de groeiende behoeften van de suiker economie en de ontwikkeling van de lokale maritieme verkeer. De werking was gebaseerd op een pompsysteem om water te legen, bij gebrek aan voldoende getijden, een zeldzame techniek in de Franse kolonies van die tijd.

De eerste haveninfrastructuur, geïnitieerd in 1854 door gouverneur Henri Hubert-Delisle en burgemeester Charles Motais de Narbonne, bestond uit twee steigers en een epi om de natuurlijke bekkens te beschermen. Tegen de achtergrond van hun ontoereikendheid werd een ambitieuzer project gelanceerd: het graven van een dwerg in het koraalplateau, ondanks technische moeilijkheden (harde rotsader) en financiële moeilijkheden (post-1863 economische crisis). De gemeente nam de financiering over, waardoor het toegangskanaal in 1883, het jaar van inauguratie van de haven, kon worden voltooid.

Tussen 1870 en 1885 werd het refitbassin gebouwd op de zuidwestelijke hoek van de haven om ruimte te bieden voor 4,5 meter diepgang. Met behulp van pompen om de vorm te drogen, werd het snel achterhaald in het licht van de toename van tonnages van de schepen, ten gunste van de haven van de Pointe des Galets. Tegen het midden van de twintigste eeuw, verloor het zijn oorspronkelijke functie en werd omgezet in onderdak voor vissersboten, met dokken gemoderniseerd in de jaren negentig.

Gerangschikt in de inventaris van historische monumenten in 2006 is dit bekken een van de enige twee beschermd in Frankrijk met die van Rochefort en Toulouse. Het weerspiegelt de aanpassing van de Europese haventechnieken aan de plaatselijke beperkingen en de economische en maritieme geschiedenis van Réunion.

Ingenieurs Louis Maillard, Pierre Joseph Bonnin en Camille Jacob de Cordeloy speelden een sleutelrol in zijn ontwerp. Hun werk illustreert de technische en financiële uitdagingen waarmee de ontwikkeling van de koloniale infrastructuur wordt geconfronteerd, in een context van overgang naar een dominante suikereconomie.

Externe links